Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα...

Μεσημέρι Ιουνίου 2008

ζέστη με κλιματισμό χαλασμένο

κέντρο Αθήνας

στη Σχολή.

Να κάνουμε κάτι εθελοντικό, μου λέει η Κατερίνα

Μέσα, απαντάω, πες μου τι και ακολουθώ

Βρήκα ένα σύλλογο που κάνει πυροφύλακη στην Πάρνηθα, ενδιαφέρεσαι?

Το συζητάς???? Να προστατεύσουμε ότι έχει απομείνει!!!

Κάπως έτσι δηλώσαμε συμμετοχή στον Ε.ΔΑ.ΣΑ.

Πρώτη αποστολή

αρχηγός ο Σπύρος

η Κατερίνα, η Σοφία, η Χριστίνα, ο Γιώργος και εγώ.

Ραντεβού στο τελεφερικ
περνάμε από το καταφύγιο Μπάφι

φορέσαμε τα ορειβατικά μας

φορτώσαμε τους σάκους μας

πήραμε τον εξοπλισμό με χάρτες και ασύρματους

και ήμασταν έτοιμοι για την ορεινή μας διανυκτέρευση στο φυλάκιο Σκίπιζα....

Και πόσα λίγα ήξερα...

Απο το σημείο που αφήσαμε τα αυτοκίνητά μας αρχίσαμε την ανάβαση

μόνο που εγώ ήμουν παιδί πόλης

η πιο μεγάλη απόσταση που είχα διανύσει ήταν απο το Σύνταγμα στην Ομόνοια
και αυτό απο την Ερμού, να βλέπω τα μαγαζιά
και ούτε ένας χρόνος δεν είχε περάσει απο την επέμβαση στο πόδι μου
ένιωθα τη βίδα έτοιμη να εκραγεί.

Ομολογώ πως η ανάσα μου έκαιγε τα σωθικά

δε βοηθάει που είμαι καπνίστρια
ίδρωνα ξε-ίδρωνα

γελούσαμε όμως.
Η θέα θα είναι η ανταμοιβή σου στο υπόσχομαι, έλεγε ο Σπύρος

και ξέρεις κάτι? ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ!!!

Όταν στέκεσαι στο φυλάκιο η ματιά σου ξεκινάει απο τα δεξιά με την Ερέτρια, ανεβαίνει στη Χαλκίδα, συνεχίζει στη Θήβα, μπροστά σου είναι τα Δερβενοχώρια και αριστερά φτάνει μέχρι την Αίγινα.

Όταν βγάλεις το σκασμό επιτέλους και βρείς την ανάσα σου απο την ανάβαση, τότε ξέρεις πως μπροστά σου έχεις όλα όσα νιώθεις.

Ο κάθε αρχηγός αποστολής σου μαθαίνει να διαβάζεις το χάρτη, να αναγνωρίζεις τι φώτα βλέπεις και εσύ, αν αφήσεις το μυαλό σου ελεύθερο, νιώθεις πως πετάς...

Στο δρόμο σου βλέπεις ελάφια, αλεπούδες, μυρίζεις τη δροσιά του σούρουπου...

Το φυλάκιο της Σκίπιζας, μια απλή ξύλινη κατασκευή φτιάχτηκε απο τους εθελοντές το 2007 και συντηρείται από τους ίδιους. Δεν έχει ανέσεις, αλλά σου δίνει ένα καθαρό και ζεστό μέρος να απλώσεις τον υπνόσακό σου και να κοιμηθείς, αν θέλεις, πριν ή μετά τη βάρδιά σου.

Μόνο που συνήθως κανείς δε κοιμάται πολύ.

Οι συζητήσεις που γίνονται στο μπαλκόνι της Σκίπιζα είναι ότι πιο απελευθερωτικό έχω ζήσει ποτέ.

Εκεί ψηλά είσαι εσύ, οι σκέψεις σου, τα όνειρά σου, οι ευαισθησίες σου και γύρω σου άνθρωποι με ακριβώς τους ίδιους προβληματισμούς.
Και οι φιλίες που αναπτύσσονται είναι ουσιαστικές και αληθινές...

Ο Ε.ΔΑ.ΣΑ. απο φέτος έφτιαξε και ένα blog με τις εντυπώσεις όσων έχουν κάνει πυροφύλαξη Το βιβλίο της Σκίπιζας, κάπου εκεί υπάρχω και εγώ και για ακόμα μια χρονιά ανυπομονώ να ανέβω στο δικό μου βουνό...

Όταν φεύγεις το πρωί στεναχωριέσαι, δεν επιστρέφεις στον πολιτισμό αλλά σε μια ζούγκλα και δεν είναι λίγες οι φορές που πήγα κατευθείαν για δουλειά

όχι δε νιώθεις κουρασμένος, ζωντανός νιώθεις!!!

Και τις μέρες που δεν έχεις να πας για δουλειά, το πρωινό στο καταφύγιο του Μπάφι είναι μια απόλαυση...

Όταν κοιτάς απο ψηλά, ΟΝΤΩΣ μοιάζει η γη με ζωγραφιά...

1. Ο ΕΔΑΣΑ πάντα χρεάζεται εθελοντές να στελεχώσουν βάρδιες, ειδικά τώρα που λειτουργεί και το φυλάκιο της Μόλας

2. Για όποιον αποφασίσει να πάει, θα χρειαστεί χοντρό μπουφάν, ζεστό παντελόνι, υπνόσακο, νερό και φαγητό για τη διανυκτέρευση, όση ζέστη και αν έχει η Αθήνα, στο βουνό η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 12 βαθμούς

(Ήχος ανάρτησης το τραγούδι μας Όταν κοιτάς απο ψηλά)