Εσυ που είσαι?

Για όσους έφυγαν κι άφησαν τα σημάδια τους

για όλες τις φορές που έφυγα εγώ

και για τις σκάλες που κατεβήκαμε τρέχοντας αλλά ακόμα βρίσκουμε τον εαυτό μας σε εκείνο το πρώτο σκαλί...

Κάποτε σου είπα θυμωμένη πως απο αυτή τη σχέση μόνο έχασα.
Σου είπα ψέμματα.

Χωρίς εσένα
και χάρη σε εσένα
δε θα είχα βρει το πιο σημαντικό
ΕΜΕΝΑ
και για αυτό πάντα θα σε ευγνωμονώ...

(Φωτογραφίες απο την περιοχή του Μεταξουργείου που τόσο αγαπώ)

(Ήχος ανάρτησης: Θα είμαι εκεί - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας  )

Kiss the rain

Υπέροχη μέρα

οκ, δε περιμένω να με καταλάβει κανείς

αλλά να,

λατρεύω τη βροχή.

Με ξεκουράζει

με χαλαρώνει

με ηρεμεί

ξεπλένει τη λύπη

καθαρίζει το βλέμμα

ανοίγει τον ορίζοντα

ξεπλένει κακές σκέψεις.

Και σε αυτό ακριβώς το σκηνικό βρέθηκα σήμερα

στο Τραμ για Φάληρο

μετά απο το νοσοκομείο

αααα ναι, βγήκε ο γύψος!!!

Με μουσική που ακούω συνεχώς τις τελευταίες μέρες

καλή διάθεση

και το κινητό μου για φωτογραφική μηχανή.

 

   

Σήμερα μετά απο πολλές μέρες είδα την κολλητή μου, τη Μαρία.

Μερικά ποτά στο The Kinky Café

τσιμπολόγημα σε ένα ταβερνάκι

πολύ κουβέντα

και ακόμα περισσότερο γέλιο...

Είναι δυνατόν λοιπόν να μη περάσω ωραία σήμερα???

(Ήχοι ανάρτησης:

Billie Myers - Kiss The Rain

Paramore - Decode

B.o.B feat. Hayley Williams of Paramore - Airplanes

Written in the Stars - Tinie Tempah Ft. Eric Turner )

Καθρέπτη καθρεπτάκι μου....

Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη

ρώτα

καθρέπτη καθρεπτάκι μου

τι πλάσμα είμαι εγώ;

Δεν έχει σημασία αν είσαι άνδρας ή γυναίκα

σημασία έχει τι απάντηση θα πάρεις

Χαμογελάς απο την απάντηση;

Ή μήπως κατσουφιάζεις;

Γιατί αν κατσουφιάζεις τότε ήρθε η ώρα να κάνεις μια αλλαγή.

Σε εσένα.

Σε εμένα.

Στον κόσμο γύρω σου.

Στον κόσμο μέσα σου.

Σπάσε τα όριά σου.

Καταπάτησε τους κανόνες των πρέπει που σου έμαθαν.

Μάθε να συγχωρείς.

Πες τη συγνώμη που χρωστάς.

Δέξου τη συγνώμη που σου χαρίζεται.

Γίνε ο εαυτός σου.

Αφέσου.

Αγάπησες αρκετά;

Σε αγάπησαν;

Είναι δύσκολη η αγάπη

αλλά αξίζει

Και το λάθος αξίζει

γιατί τα δάκρυα ξεπλένουν την ψυχή.

Αν πιστεύεις πως όλα είναι άσπρο ή μαύρο

αν πραγματικά το πιστεύεις αυτό

τότε έχεις χάσει όλα τα ενδιάμεσα χρώματα.

Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία

σε εμένα

σε εσένα

σε ότι κάποτε μοιράστηκες

σε όσα πίστεψες

δε γίνεται να ήταν όλα ψέμα.

Γιατί η ζωή

η δική μου

η δική σου

Η ζωή είναι θέμα επιλογής...

(Ήχος ανάρτησης: Αλλά τα βράδυα... - Παπακωνσταντίνου, Μιχαλακόπουλος  )

Φτάνει πια... Αρκετά!!!

Είμαι τόσο τραγικά θυμωμένη
τόσο πολύ

Τον μισώ τον Οκτώβριο
και χαίρομαι που επιτέλους φεύγει
στα τσακίδια να πάει
και αν μπορέσει να μη ξανάρθει
εμένα χάρη θα μου κάνει....

Breast cancer awarness month, my ass
και pink ribbon bullshit.

8 Οκτωβρίου θα γινόταν 63 ετών
θα είχε στην αγκαλιά της τον εγγονό της
θα μας μαγείρευε παστίτσιο και εμείς θα γελάσουμε με τις ανύπαρκτες μαγειρικές της ικανότητες
θα κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο ακούγοντας ρεμπέτικα
θα είχα μια ζεστή αγκαλιά
πόσο μου λείπει η ζεστή της αγκαλιά
και το σπίτι θα μύριζε ακόμα  μαμά...

Και να που κοντεύω 35
και έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια
και κάθε φορά που λέω πως είμαι καλά
πως έμαθα να ζω με αυτό
κάθε φορά
κάθε φορά ομως
θυμάμαι πως ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που την είδε ζωντανή
πως εκείνο το βράδυ για πρώτη φορά την είχα αποχαιρετίσει
και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το χωνέψω...

Και εκεί που λέω επουλώθηκε η πληγή
δε ματώνει πια
τα "ράμματα" έπιασαν
κάτι γίνεται
μια ανεπαίσθητη αιτία
μια χαζή αφορμή
και το αίμα αναβλύζει πάλι
και τα "ράμματα" σπάνε
και η πληγή σε σκίζει απο πόνο.

Οπότε μη μου λέτε εμένα για πρόληψη
η μόνη πρόληψη είναι να μη σου τύχει
μη μου λέτε εμένα για awareness month
το μόνο awareness είναι να τακτοποιήσεις τις υποθέσεις σου όταν σου συμβεί.

Και θα ήθελα για μια και ΜΟΝΟ μια φορά
κάποια αναθεματισμένα "γιατί" να αποκτήσουν ένα "διότι"
γιατί κάτι βράδια σαν το σημερινό νιώθω πως τρελαίνομαι...

(Ήχος ανάρτησης Κώστας Λειβαδάς - Καθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα  και πόσο αγαπούσε αυτό το τραγούδι)

Πριν, 5 και μετά...

Ξεκινάς και το μόνο που θέλεις είναι να το κρατήσεις μέσα σου
δικό σου μονάχα
περπατάς και χαμογελάς
πλάθεις παραμύθια στο μυαλό σου
εικόνες στην καρδιά σου
νιώθεις τα όνειρά σου να ζωντανεύουν


Όταν σιγουρευτείς
το ζείς
ανεβαίνεις στην ταράτσα και το φωνάζεις
τίποτα δε μοιάζει αδύνατο
και εσύ καρδιοχτυπάς
κάθε μέρα
κάθε ώρα
κάθε στιγμή
και όσο χρόνο και αν έχεις με τον άλλο
ποτέ δεν είναι αρκετός....


Υπάρχουν όμως φορές που όσο και να προσπαθείς
όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις σου
όσο και να το θέλεις
ο κύκλος κάποιως πραγμάτων είναι πιο μικρός απο ότι θα ήθελες
ή θα είχες φανταστεί
και ζεις την άρνηση


Όταν δεν αντέχεις άλλο
ξεκινάς το παζάρεμα
υπόσχεσαι τον εαυτό σου
χωρίς να κρατήσεις τίποτα για εσένα
απλώς θέλεις να γυρίσεις στην χαρά που ένιωθες
είσαι έτοιμος να τα ρισκάρεις όλα και ας ξέρεις κάπου μέσα σου πως έχεις χάσει ήδη.


Με τον καιρό περνάς στο θυμό
γιατί ξέρεις πως το παζάρεμα δεν είχε αποτέλεσμα
τότε που θυμάσαι όσα σε πλήγωσαν
ότι σε πρόδωσε
και όλα εκείνα που σε απογοήτευσαν
τίποτα φωτεινό δεν υπάρχει στο μυαλό σου
καμιά φορά νιώθεις να καίγεσαι απο όσα δεν είπες και μέσα σου στοιχειώνουν
και μετανιώνεις για όσα έχεις πεί
που έβαλες τον εαυτό σου στη δοκιμασία τούτη και ο άλλος σε ποδοπάτησε.


Μια μέρα όμως ξυπνάς και το μόνο που έχεις μέσα σου είναι το κενό
εκείνο που σου άφησε ο χωρισμός
το άδειο σπίτι που γυρνάς
και τότε,
τότε περνάς στην κατάθλιψη.
Αυτή τη βαθιά θλίψη που σου ισωπεδώνει κάθε ελπίδα για φως.


Και ένα πρωί
ανοίγεις τα μάτια σου
σηκώνεσαι
μόνο που εκείνη τη μέρα δε ψάχνεις κανένα δίπλα σου
ξέρεις πως είσαι μόνος σου πια
δεν έχεις μια αγκαλιά να σε αγγίξει
η δική σου αγκαλιά είναι άδεια
όμως δε στεναχωριέσαι πια
αυτό είναι η αποδοχή.


Και όταν περάσει καιρός,
όσο χρειάζεται ο καθένας απο εμάς,
τότε προχωράς
περνάς στην απέναντι όχθη του αποχωρισμού
οργανώσεις τη ζωή σου σύμφωνα με τα δικά σου θέλω
είσαι έτοιμος να ζήσεις περιπέτειες ξανά
οι πληγές δε ματώνουν
τα σημάδια σβήνουν
και η θέα απο την απένταντι όχθη αυτής της γέφυρας
είναι φανταστική....


(Ήχος ανάρτησης: Evanescence- The last song I'm wasting on you )

Εσύ? Εγώ?

Graffiti απο το προαύλιο στη Σχολή Αρχιτεκτόνων, ΕΜΠ

(Ήχος ανάρτησης: Asarkos - Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων )

8 1/2 weeks....

Τόσο θα πάρει να περπατήσω κανονικά ξανά.

Είναι χρόνια τώρα που με ταλαιπωρούν τα πόδια μου

το γνωστό "κότσι" που έχουμε δεί όλοι να παραμορφώνουν τα δάκτυλα σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας, λες τελικά να είμαι και εγώ τόσο μεγάλης ηλικίας?

Πολύ ορθοπεδικοί λένε πως φταίνε τα στενά παπούτσια, τα ψηλά τακούνια, οι μυτερές φόρμες έλα όμως που εγώ είμαι της άνεσης και ποτέ δε ταλαιπώρησα τα πόδια μου με αυτό τον τρόπο...

Άρα μας μένει ο ένας και μοναδικός:  κληρονομικότητα.. Γιατί απο όλα τα χαρίσματα της μαμάς μου δε πήρα ούτε το 1,75 ύψος της, ούτε εκείνο το στήσιμο να κάθομαι σταυροπόδι με ατελείωτες γάμπες σα τη Στεφανίδου, στοιχεία τόσο χαρακτηριστικά της μαμάς μου...

Όχιιιιιιιιιιιιιι, κληρονόμησα το κότσι!!!!

Η πρώτη κίνηση επανόρθωσης έγινε το καλοκαίρι του 2007 όπου εγχειρίστηκε το αριστερό πόδι.

Κάτι σπασμένα κοκκαλάκια, κάτι να κόψουμε ότι περίσσευε και μια βίδα, κάτι 2 μήνες με γύψο.

Απο τους πόνους τότε ζητούσα ηρωίνη, μορφίνη και ότι απαγορευμένο κυκλοφορούσε.

3,5 χρόνια μου πήρε να αποφασίσω για το δεξί πόδι, το φετινό καλοκαίρι όμως δε μου άφησε και πολλά περιθώρια. Και δεν υπάρχει χειρότερο απο το να πονάς στο πόδι...

Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010 και εισαγωγή στο Ασκληπιείο Βούλας.

Όνομα? Μαρία ....

Ηλικία? Μα τι ερώτηση είναι αυτή; ΟΚ, θα σας πω την ηλικία μου αλλα ποτέ τα κιλά μου!

Αλλεργείες? Στην  βλακεία...

Ασθένειες? Τα ψυχολογικά μου μετράνε;;;

Στο χειρουργείο τα πράγματα δυσκόλεψαν.

Πρώτον γιατί έχω παθολογική φοβία με τις βελόνες (ένας Θεός ξέρει πως έκανα ταττουάζ) και το κυριότερο... αχ το κυριότερο, αντε ψάξε βρες φλέβα για κουνούπια, μύγες, πεταλούδες και τα συναφή.  Βέβαια τώρα μπορούμε να γελάσουμε για τα μελανιασμένα χέρια μου, κανονικό πρεζόνι σου λέω!!!

3 μέρες και ακόμα δεν έχω κοιμηθεί, το μόνο που έκανα ερχόμενη σπίτι ήταν ένα καυτό μπάνιο (και αυτό όπως μπορεί κανείς με μπαταρισμένο πόδι) να φύγει η νοσοκομειίλα απο πάνω μου... Απίστευτα δύσκολη μυρωδιά....

Ξέρω πως σε λίγες μέρες δε θα σκέφτομαι τίποτα απο όλα αυτά, πως οι φίλοι μου θα είναι συνεχώς στο σπίτι μέχρι να φύγει και ο γύψος, όπως ήταν μαζί μου και στο νοσοκομείο.

Ξέρω πως σε λίγους μήνες δε θα με νοιάζει τίποτα απο όλα αυτά και θα φοράω ότι παπούτσια θέλω, θα περπατάω μεγάλες αποστάσεις, δε θα με ενοχλήσει το πόδι μου ποτέ ξανά.

Όλα αυτά τα ξέρω...

Αυτή τη στιγμή όμως, πονάω τόσο πολύ που απλώς χώνω τα νύχια μου στο στρώμα και περιμένω να περάσει αυτό το βράδυ....

( Ήχος ανάρτησης: Sharleen Spiteri -The Sounds Of Silence  )

Μια κιβωτός στο... Γκάζι

Πόσο μου αρέσουν οι νύχτες στην Αθήνα
με αγαπημένους φίλους
καλή μουσική
ένα τσιγάρο στο ρυθμό
και μια μπύρα στο χέρι... ή και παραπάνω....

Διάφανος - Γιάννης Χαρούλης

Το στοιχειωμένο σπίτι - Παύλος Παυλίδης 

 
















Ο χαμένος τα παίρνει όλα - Γιάννης Αγγελάκας
Σπουδαίος και τρανός - Γιάννης Αγγελάκας

Και τόσο, μα τόσο, ωραίο να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, στόχους και συνήθειες!

Κυρίως όταν βλέπεις τον εαυτό σου μέσα απο τα δικά τους μάτια και σου αρέσει αυτή η εικόνα....

(Ήχος ανάρτησης: Τώρα αρχίζω και θυμάμαι - Παύλος Παυλίδης )

Part of me wants to riot....

Snow Patrol - Run
U2 Entrance to Olympic Stadium
Beautiful Day - U2
Magnificent - U2
In the name of love - U2
Sunday bloody Sunday - U2

Εμπειρία ζωής, μόνο αυτό έχω να πω....

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!!!!!!

Morning after

Είναι φορές που ξεκινάς μια πορεία και δε ξέρεις και πολύ που θα σε βγάλει.

Ρισκάρεις λίγο από τον εαυτό σου, ετοιμάζεσαι να συμβιβαστείς χωρίς να είσαι και πολύ σίγουρος για τι ακριβώς συμβιβάζεσαι, αλλά το κάνεις γιατί κάτι μέσα σου είναι σε εκείνη ακριβώς τη φάση που θέλει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα.

Στις συζητήσεις για το που και πως και ποιοι και πότε θα πηγαίναμε διακοπές δεν ήμουν και πολύ σίγουρη για την απόφασή μου να περάσω 5 εβδομάδες γυρνώντας της Ελλάδα με μια σκηνή. Εντάξει το παραδέχομαι, είμαι λίγο πριγκηπέσα και η περσινή μου εμπειρία μόνο καλή δε μπορεί να χαρακτηριστεί. Αλλά είπα ναι, θα το δοκιμάσω και αν δω τα σκούρα, βλέπουμε...

Και να τι είδαμε και πως περάσαμε:

καταγάλανα νερά

μυθικές παραλίες

ξαπλώσαμε στην άμμο

ήπιαμε αγαπημένα ποτά δίπλα στο κύμα

δοκιμάσαμε νοστιμιές

περπατήσαμε σε καινούργια μέρη

είδαμε γλυκές και γαργαλιστικές εικόνες

κρατήσαμε επάνω μας μόνο τα απαραίτητα

είδαμε κατακόκκινες ανατολές

αφήσαμε τον αέρα να αλμυρίσει τα όνειρά μας

χτίσαμε παλάτια στην άμμο

και επιστρέψαμε χαμογελαστοί και μαυρισμένοι

Ρωτήστε τον καθένα τι θέλει για τις καλοκαιρινές του διακοπές και θα ακούσεις λέξεις όπως χαλάρωση, ξεκούραση, ξεφάντωμα, εξερευνήσεις.

Για εμένα είναι η ηρεμία. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κατορθώνεις να απομακρύνεις κάθε ήχος απο τα αυτιά σου και να είσαι μόνο εσύ. Εκείνες τις στιγμές που παρατηρείς όσα γίνονται γύρω σου και αυτόματα ξέρεις πως έχεις κάνει την πιο καλή επιλογή, εκείνες τις στιγμές που είσαι ένα με τον εαυτό σου και τίποτα δε σε απασχολεί πια. Η ηρεμία αυτή δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Υπάρχει μόνο σε στιγμές που φεύγουν πριν καλά καλά τις καταλάβεις. Η μαγεία βρίσκεται να τις νιώσεις όταν συμβαίνουν, να τις αγκαλιάσεις, να τις ζήσεις και τελικά να τις αφήσεις να φύγουν...

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!!!!!!!!

(Ήχος ανάρτησης Morning After Dark (Featuring Nelly Furtado & SoShy) )