Για τον Αποστόλη....

Σε γνώρισα πριν απο 8 χρόνια

Οι μπαμπάδες μας κολλητοί φίλοι

είχαμε χάσει και οι δυο τις μαμάδες μας απο καρκίνο

μας ένωσε αυτό

Ένα γλυκό χαμόγελο είσαι στο μυαλό μου

Μια σπάνια ύπαρξη στην ψυχή μου

Ράγισαν και οι πέτρες στο στερνό αντίο μας

Με ξέρεις εμένα, δεν σταματάω να μιλάω

όταν είδα τον πατέρα σου όμως απλώς τον αγκάλιασα και κλάψαμε

όταν κοίταξα τον αδελφό σου ανάψαμε τσιγάρο και κοιτάξαμε το κενό

όταν είδα την Μαρία σου πλέξαμε τα χέρια μας και βουρκώσαμε

Φυσικά και σκέφτομαι το θάνατο. Τυπικά τουλάχιστον οι πιθανότητες επιβίωσης στον αγώνα μου είναι σημαντικά εναντίον μου. Σε στιγμές φιλοσοφίας όμως καταλαβαίνω το εξής: είμαστε όντα περίεργα αγαπητέ. Ο θάνατος μου θα έρθει -μάλλον- είτε στον ύπνο μου, είτε σε κάποιο κώμα, είτε με κάποια ανακοπή, στα πλαίσια του καρκίνου. Μάλλον. Υπάρχουν ελπίδες να σκάσω από το φαγητό νωρίτερα. Μετά το θάνατό μου όμως για μένα μαύρο. Ένας βαθύς ασυνείδητος ύπνος. Μετά τίποτα. Ούτε ανησυχία, ούτε σκέψεις, ούτε πόνος, ούτε φόβος, ούτε αγάπη, ούτε έρωτας, ούτε γέλιο, ούτε κλάμα. Τίποτα. Τότε τι φοβόμαστε; Τι μας νοιάζει το μετά αν δεν θα είμαστε εκεί για να το αντιληφθούμε; Καταλήγω ότι απλώς κάποιους τους αγαπάμε πιο πολύ από εμάς. Φοβάμαι περισσότερο πια για το τι θα απογίνουν οι άλλοι, κάποιοι περισσότερο από άλλους. Για τον πόνο που θα τους προξενήσω, το ότι δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα για να το πάρω πίσω. Δεν είμαστε τόσο εγωιστικά όντα τελικά. Υπάρχει και η άλλη βέβαια όψη, άκρως εγωιστική. Γιατί να συνεχίζει η ζωή να "ζείται" -παθητική κι ας μην υπάρχει- αν δεν είμαι εγώ στον κόσμο. Τι μέρες, νύχτες, χαμόγελα, στιγμές με πλεγμένα χέρια, παιχνίδια στην κουζίνα, αδιάφορους καυγάδες, βόλτες στην καλοκαιρινή Αθήνα, ταινίες, βιβλία, μουσικές θα χάσω.

Γράφοντας το παραπάνω, βούρκωσα στις δύο τελευταίες σειρές. Τελικά είμαστε εγωιστές. Θέλω να μείνω κι άλλο εδώ.

Έμεινε μόνο η σιωπή όμως ο Μάρκος

ο Πάνος

και η αγάπη σου για την Μαρία σου...

 

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2012, στις 10.30 το βράδυ "έφυγε" ο Αποστόλης απο την ζωή

για κάποιους είναι ο Moloch82 απο το Twitter

για άλλους ο Moloch απο το blog http://docamiok.blogspot.gr/

για εμένα ο φίλος μου ο Αποστόλης....

 

Ελπίζω εκεί που είσαι τώρα να σε ζεσταίνει η αγκαλιά της λατρεμένης σου μαμάς σε μια απέραντη θαλάσσα που τόσο αγαπούσες.

 

(ένα τραγούδι απο το συγκρότημα που αγαπούσες Whitesnake-Here I go again)

Thru my eyes

Γειά σας.

Με λένε Κάρμεν και είμαι 7 μηνών

παρότι μικρή έχω ήδη αλλάξει τέσσερα σπίτια και η καινούργια μου μαμά λέγετε Μαρία.

Φοβήθηκα πολύ που άλλαξα πάλι σπίτι και για μέρες φοβόμουν να κουνηθώ μήπως με διώξουν πάλι

αλλά η Μαρία με άφησε να κοιμηθώ στο τραπέζι της κουζίνας

να αράξω στα μαξιλάρια του πάγκου

να γυρνοβολάω στο σπίτι

και κάθε απόγευμα με πηγαίνει βόλτα.

Εντάξει με πάει και το πρωί αν και η μαμά μου σίγουρα δεν είναι πρωινός τύπος, αλλά για εμένα ξυπνάει!!!

Όταν γυρίζει απο τη δουλειά με πάει πάλι βόλτα και κάθε βράδυ πάμε στο πάρκο στον Λόφο Πανί.

Έρχονται και οι κουμπάροι της μαμάς μου με τον Ορίωνα, ένα κουτάβι Ποιμενικό Καυκάσου...

Πω πω πω, μεγάλα πρόβατα έχει ο Καύκασος για να έχουν και τέτοια σκυλιά!!!

Με βάζει και το αυτοκίνητο και πάμε βόλτες

στην αρχή καθόμουν στο κάθισμα του συνοδηγού και την κοιτούσα συνεχώς αλλά τώρα μου αγόρασε κουτί μεταφοράς. Είναι για να είμαι ασφαλής λέει, αλλά νομίζω και για να μην αφήνω τις τρίχες μου παντού, αν και μεταξύ μας και τα μαλλλιά της μαμάς πέφτουν λιγάκι...

Τα βράδια η μαμά μου είτε διαβάζει είτε βλέπει τηλεόραση και εγώ της κάνω παρέα.

Την ακολουθώ παντού.

Φοβάμαι μήπως με πάει σε άλλο σπίτι.
Θέλω και να την συνηθίσω και κυρίως να με συνηθίσει.
Καμιά φορά ξαπλώνω μπροστά στην μπαλκονόπορτα και την περιμένω να τελειώσει τη δουλειά που κάνει στον υπολογιστή της.

Μου βάζει και μουσική, κυρίως μια κυρία που τραγουδάει ένα τραγούδι με το όνομά μου!!!

Όταν φοβάμαι κρύβομαι στα πόδια της μαμάς μου και εκείνη φωνάζει μια Χέστρα, αλλά εγώ δεν βλέπω καμία Χέστρα γύρω μας....

Από όλες τις ημέρες πιο πολύ μου αρέσουν το Σάββατο και η Κυριακή γιατί η μαμά μου είναι συνεχώς μαζί μου.

Πάμε στην θάλασσα

πήγαμε στο αεροδρόμιο να δούμε φίλους της

στην Γλυφάδα για καφέ

τα βράδυα για ποτό

και περπατάμε ακόμα πιο πολύ.

Όταν γυρνάμε είμαι τελείως εξαντλημένη αλλά η μαμά μου με παίρνει αγκαλιά και με φιλάει μέχρι να κοιμηθώ.

Καμιά φορά κάνω μικρές ζημιές και μου φωνάζει η μαμά

εγώ συμμορφώνομαι και στην κοιτάζω όλο νάζι για να με συγχωρέσει

Συνήθως πιάνει το κουταβόβλεμμά μου και είμαι πάλι στην αγκαλιά της, καμιά φορά όμως δεν πιάνει και τόσο αλλά είμαι μικρή ακόμα και έχω πολλά να μάθω... αλλά  και η μαμά μου είναι ακόμα νέα μαμά και θα την στρώσω!!!

(Ήχος ανάρτησης Angela GHEORGHIU - Habanera - Carmen - Bizet )

Τώρα αυτό πως να το πω?

Έχει περάσει καιρός απο την τελευταία μου ανάρτηση.

Με πήραν λίγο αμπάριζα τα γεγονότα

οι ασχολίες

η καθημερινότητα

η επικαιρότητα.

Και όλο λέω, να τώρα θα γράψω...

Και όλο και κάτι γίνεται

και όλο και η αγωνία μεγαλώνει

και όλο και η αγανάκτηση φουντώνει

και όλο και κάποιος δολοφονείται

και όλο και κάποιος εξαγριώνεται

και όλο και κάποιος κατηγορείται

και όλο και μια πλατεία γεμίζει

Και περιμένω μια ήρεμη μέρα για να γράψω μια ανάρτηση

να απαντήσω στα μηνύματα που παίρνω

να διαβάσω τις σκέψεις φίλων bloggers

αλλά δεν προλαβαίνω...

Τρομάζω λιγάκι.

'Οχι για αυτά που έρχονται, αυτά τα περιμένω χρόνια τώρα να 'ρθούνε κάπου απο τότε που άρχισα να καταλαβαίνω όσα γίνονται γύρω μου.

Όχι για την ανασφάλεια της παρουσίας μου σε μια πόλη-χάος, η Πατησίων μου δίνει καθημερινά τα "καλύτερα" μαθήματα επιβίωσης.

Όχι για τα μελλούμενα, δε νιώθω πως είναι και κάτι στο χέρι μου πια.

Μα να

φοβάμαι πως αν παραδεκτώ δημόσια πως εγώ είμαι καλά, περνάω καλά, είμαι χαρούμενη τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων ξύλο θα φάω.

Ναι, μπορεί οι τσέπες μας να είναι άδειες

Ναι, μπορεί να μην έχω αύριο δουλειά

Ναι, το κέντρο της πόλης με φοβίζει και κρατάω την τσάντα μου σφικτά

Ναι, κάθε απόγευμα σε μια πλατεία δηλώνω την δυσαρέσκειά μου

αλλά

τα βράδυα μαζευόμαστε παρέες σε σπίτια και βάζουμε μπύρες ρεφενέ

κάνουμε τρελά όνειρα για μετανάστες στην Αυστραλία

άδειασα την τσάντα μου απο άχρηστα πράγματα που κουβαλούσα

γνώρισα απίστευτα καλοσυνάτους άνθρώπους στην Πλατεία

γίνονται τόσα δρώμενα χωρίς αντίτιμο

οι καλλιτέχνες βγήκαν στο πεζοδρόμιο όπως  όφειλαν

γινόμαστε όλο και πιο ανθρωποκεντρικοί

και επιτέλους η γενιά μου δεν είναι τελικά αυτό που πάντα φοβόμουν "αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά".

(Ήχος ανάρτησης: Στη συγγέντρωση της ΕΦΕΕ - Διονύσης Σαββόπουλος )

6

Μαμά σου λέω όλα καλά
μεγάλωσα και έμαθα πολλά
χάρη στη δική σου ζεστασιά...

Μου έστειλες το δώρο σου

αυτό που πάντα μου έλεγες πως μου αξίζει

να χαμογελάω

να ονειρεύομαι

να αγαπάω

και να αγαπιέμαι.

Και όλα προχωρούν φυσικά

όλοι πάμε μπροστά

ακούς μαμά?

Γινόμαστε λίγο πιο χαρούμενοι

λίγο πιο σοφοί

λίγο πιο κατασταλαγμένοι

κάθε μέρα λίγο πιο διαφορετικοί.

Ένα μόνο δεν αλλάζει

πόσο μου λείπεις

όσο και αν γελάω

όσα και αν σκέφτομαι

δεν περνάει στιγμή που δε μου λείπεις.

Και βρήκα το δώρο που μου έστειλες

την αγάπη που μου έταξες

την ζω

φυσικά

απλά

στα μικρά και καθημερινά.

Όπως μου είχες υποσχεθεί...

Μα λείπεις εσύ

να με δεις να χαμογελάω

να με δεις να ονειρεύομαι

να με δεις να αγαπάω και να αγαπιέμαι.

6 χρόνια σήμερα

μου σκίζονται τα σωθικά να μη σε έχω δίπλα μου

να μη μπορώ να σε αγγίξω

να μη μπορώ να σου μιλήσω

να μην ακούω τις απαντήσεις σου.

Και φοβάμαι

φοβάμαι μη σε ξεχάσω

φοβάμαι μην ξεχαστώ.

6 χρόνια

και η λέξη μαμά δεν υπάρχει πια στο λεξιλόγιο μου.

6 χρόνια

και ακόμα αιμορραγώ.

Μαμάαααααααααααααααααα

όλα καλά

μέρα είναι θα περάσει.

(Ήχος ανάρτησης: Ραλλία Χρηστίδου - Μαμά )

Hell is for the brave...

Η Νίκη είναι μια φίλη απο τα πολύ παλιά. Κάναμε μαζί μαθήματα για Proficiency στην πρώτη Λυκείου. Απο τότε χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε πριν απο 3 χρόνια τυχαία σε ένα ζαχαρπλαστείο στη γειτονιά. Δε κάνουμε βέβαια και κολλητή παρέα, αλλά βγαίνουμε συχνά και μιλάμε αρκετά συχνότερα.

Πριν απο κανα μήνα λοιπόν, και σε μια μέρα που νιώθω τον κόσμο να γυρίζει σβούρα γύρω μου και το λαιμό μου να έχει κλείσει επικίνδυνα η Νίκη μου ανακοινώνει πως βρήκε κουμπάρο για τον γάμο της, έναν απίστευτα θετικό και χαρούμενο άνθρωπο. (Α ναι ξέχασα να σας πω πως η Νίκη είναι με το Στέλιο και αποφάσισαν να παντρευτούν.)

"Μπράβο καλό μου, χαίρομαι για εσένα" ήταν τα μόνα λόγια με φωνή τραβεστί που μπορούσα να βγάλω απο μέσα μου.

"Εσύ είσαι" ακούω και απλώς υποθέτω πως μάλλον έχω πυρετό με παραισθήσεις, γιατί η Νίκη ξέρει πως είμαι παντελώς αδιάφορη ως προς το γάμο, δεν υποστηρίζω καθόλου το θρησκευτικό κομμάτι του θέματος και το κυριότερο, έχω ήδη κάνει μια κουμπαριά που μόνο σε καλό δε μου βγήκε.... Εκείνη όμως είχε πάρει την απόφασή της και εγώ χαμογέλασα!!!

Οι τελευταίες εβδομάδες μας βρήκαν να έχουμε δει χώρους για το party μετά την τελετή, ναι ναι ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ ευτυχώς party και όχι στεγνές και πανομοιότυπες δεξιώσεις, να διαβάζουμε έπειρες σελίδες με λίστες φαγητών, να δοκιμάζουμε κρασιά και τελικά να καταλήγουμε σε ένα παραλιακό club.

Επίσης να δοκιμάζει ουκ ολίγα νυφικά και εγω να την φωτογραφίζω στα κρυφά, με λυπήθηκε το σύμπαν και η οργάνωση της Νικούλας και στο 40ο βρήκε αυτό ακριβώς που ήθελε. Βρήκαμε τις μπομπονιέρες και τα προσκλητήρια απο τόν ίδιο χώρο που πήρε το νυφικό οπότε ένα ακόμα που έφυγε απο τη λίστα μας!!!

Αν και όπως προείπα, τα βαριέμαι αφόρητα όλα αυτά, έχουμε γελάσει τόσο πολύ με όσα είδαμε και ακούσαμε που άξιζε τον κόπο.

Παράλληλα η δουλειά πάει καλά και έχω αρχίσει να λατρεύω τους φοιτητές μου και τη συνεργασία μου μαζί τους, είναι λίγο τα μικρά μου παιδάκια αγχωμένα σε κάθε εξεταστική που έρχονται στο γραφείο μου απελπισμένα για βοήθεια και καθοδήγηση στον θαυμαστό κόσμο της βιβλιογραφίας.

Βγαίνω σε θέατρα και μουσικές σκηνές, περνάω καλά, διαβάζω καινούργια πράγματα και για πρώτη φορά EVER δοκίμασα τις δυνάμεις και ικανότητές μου σε μονόλογο στα μαθήματα Υποκριτικής του Γιώργου Καραμίχου στο Θέατρο των Αλλαγών. Εμπειρία ζωής τόσο για εμένα όσο και για τον δάσκαλό μου!!!!

Μέσα σε αυτό το κλίμα εσωτερικής γαλήνης, δημιουργικής αναζήτησης και το κυριότερο, πραγματικής χαρας τα νέα μου μοιράζομαι με τον αγαπημένο μου φίλο, τον Χρήστο. Η αλήθεια είναι πως έχουμε να βρεθούμε καιρό, η απόσταση δε βοηθάει κανένα μας όταν τα προγράμματά μας είναι τόσο γεμάτα.

But that was about to change...

Περπατούσα για τη δουλειά την Παρασκευή το πρωί και νιώθω κάτι να δονείται.... Μμμμμμμμμ ωραία αίσθηση απο την τσέπη μου αλλά ο Χρήστος ποτέ δε μου τηλεφωνεί τόσο πρωί. "Ξέρω πως εχθές σου είπα πως δε θα κατέβω, αλλά ισχύει η πρόσκληση?". !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

3 υπέροχες μέρες με έναν αγαπημένο άνθρωπο. Δεν είχαμε ποτέ περάσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στην ίδια πόλη, στο ίδιο σπίτι, κάνοντας τα ίδια πράγματα.

Σπίτι για μπάνιο, φαγητό και εξόρμηση στο Γκάζι. Ήρθε και η Αλεξάνδρα (λατρεμένο πλάσμα απο το μάθημα της Υποκριτικής) και ο Δημήτρης (φίλος του Χρήστου). Ποτά, χορό, πειράγματα, γέλια, τσιγάρα και ακόμα περισσότερα ποτά. Κατά τις 2.30 μέσα σε κλίμα αλκοολοπειραγματοχαζομάρας, να τους απαγγέλω τον μονόλογο της Άλμα απο το Καλοκαίρι και Καταχνιά του Tennessee Williams και ο σερβιτόρος να νομίζει πως τα χώνω στον Χρήστο και να με υπερασπίζεται στον "άχρηστο γκόμενο μου" και που να του εξηγήσεις!!!! Συνέχεια στο Intrepid Fox για πιο rock καταστάσεις (απο αφίσα του club και ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης) και το ξημέρωμα σπίτι να μιλάμε για τα παιδικά μας χρόνια.

Το Σάββατο μα βρήκε σε ένα μικρό ταβερνάκι στην Αργυρούπολη να αναλύουμε περασμένους έρωτες με τσίπουρο. Μετά θέατρο για "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie" και απο κοντά τα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στην αγαπημένη μου Δήμητρα Σύρου. Είχα διαβάσει σε ένα site πως είναι υποψήφια για το φετινό βραβείο θεάτρου Μελίνα Μερκούρη και νομίζοντας πως το ξέρει της είχα τηλεφωνήσει 2 μέρες νωρίτερα, αλλά δε το ήξερε...Γυρίσαμε σπίτι, είδαμε τον Αντίχριστο του Lars von Trier και στο φοιτητικό στέκι του Χρήστου στον Πειραιά προσπαθήσαμε με τον Δημήτρη και την Αλεξάνδρα να αναλύσουμε τι ήθελε να πει ο ποιητής με την ταινία τούτη.

Κυριακή πρωί και νιώθω πως το αλκοόλ έχει αντικαταστήσει το αίμα στις φλέβες μου πλέον. Στον καναπέ του σαλονιού με δυσκολία ανασαίναμε και τα παντζούρια κλειστά γιατι ο δυνατός ήλιος ήταν φονικός στα κουρασμένα μάτια μας.

Ο Χρήστος έφυγε πριν απο λίγες ώρες και εγώ ακόμα να συνέλθω. Σε λίγες ώρες ξεκινάει μια καινούργια εβδομάδα και είναι απο τις λίγες που με βρίσκει τόσο αισιόδοξη και γεμάτη.

Βέβαια χρειάζομαι επειγόντως ένα Σαββατοκύριακο για να συνέλθω απο αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα....

(Ήχος ανάρτησης: Ramones - Pet Cemetery )

Every day...

Περπατάω στην άδεια Αθήνα, και θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και μου έχεις απαγορέψει να το κάνω, και ακούω μουσική στα αυτιά και θέλω να σου στείλω τα τραγούδια που ακούω και θέλω να σου πω οτι κάνουμε μαλακίες και θέλω να σου πιάσω το χέρι και θέλω να σε πάρω αγκαλιά και θέλω να σε μυρίσω και θέλω να σε φιλήσω και μου έχεις πει να μη σε πάρω τηλέφωνο και μου έχεις πει να μη στείλω μήνυμα και σου έχω υποσχεθεί ότι δε θα το κάνω και προσπαθώ να φανώ δυνατός και προσπαθώ να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου, το αυτοσεβασμό μου, και θέλω να σε βρίσω και ταυτόχρονα να σου πω ποσο πολύ σε θέλω ......

Και γυρίζω σπίτι και θέλω να σου αφιερώσω όλα τα τραγούδια του κόσμου και ποστάρω στο facebook όλα τα videos που βρισκω στο youtube και που είναι για σένα και ξέρω οτι το ξέρεις και περιμένω να δω το like ή μια απάντηση και περιμένω και πονάω και περιμένω και κοιτάω το ρολόι και περιμένω και κοιτάω το κινητό και περιμένω και κοιτάω την οθόνη και περιμένω και χαζεύω όλους αυτούς τους άγνωστους που ποστάρει ο καθένας  τη δική του μαλακία όπως και γω τις δικές μου και όλα μου φαίνονται πια, μια μεγάλη μαλακία και ξέρω πως αν ενεργοποιήσω τον κυνισμό μου τίποτα απ όλα αυτά δε θα με νοιάζει και ξέρω οτι μπορώ να φανώ δυνατός και να το σκοτώσω μέσα μου όμως ξέρω οτι μόνο το μπορώ αλλά δεν το θέλω αφού το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να πιάσω το χέρι σου και να πάμε μια βόλτα μαζί και να σε πάρω αγκαλιά και να σε μυρίσω πάλι και να ξανακούσω τη φωνή σου.

Δε βρίσκω λόγια να σου πω πως ένιωσα όταν με πήρες τηλέφωνο.
Δε περιγράφεται η αγωνία μου τη μέρα που συναντηθήκαμε ξανά.
Δε θυμάμαι καν τι μέρα ήταν όταν ξύπνησα δίπλα σου πάλι, αλλά μπορώ να σου περιγράψω κάθε γραμμή στο πρόσωπό σου, τη μυρωδιά απο το δέρμα σου και το χαμόγελο στην άκρη των χειλιών σου.

Και ξέρω πως δε χρειάζεσαι λουλούδια για να δεις πόσο σε αγαπάω.
Και δε θέλω αρκουδάκια για να μου δείξεις πως με αγαπάς.
Και πως όσα ζήσαμε και ζούμε είναι η δική μας ιστορία.
Και πως όσα χιλιόμετρα και αν είναι ανάμεσά μας είμαστε πάντα δίπλα.
Και όσα λόγια βαριά και να πούμε δεν τα εννοούμαι πραγματικά γιατί μια αγκαλιά τα σβήνει όλα.
Και πως οι επέτειοι είναι για όσους δε θυμούνται να γιορτάζουν την κάθε μέρα.
Και μου λείπεις.
Και σου λείπω.
Και πως λατρεύεις να με χαζεύεις όταν ετοιμάζομαι να βγω.
Και πως λατρεύω να σε βλέπω απορροφημένο στα χαρτιά σου.
Και ίσως να μη περπατήσουμε ποτέ στο δρόμο πιασμένοι χέρι - χέρι αλλά δε σημαίνει τίποτα αυτό για εμάς.
Και πως αν μια μέρα χαθούμε, όσα περάσαμε δε σβήνουν απο τα άστρα.

Το πρωί γουργούριζα απο νύστα στην αγκαλιά σου και μου είπες: σε αγαπώ.
Σου σπάω συνεχώς τα νεύρα.
Ναι αλλά σε αγαπώ.
Σήμερα το θυμήθηκες?
Όχι, σήμερα στο λέω.
Αύριο?
Θα σου πω αύριο. 

 

Σημείωση: Θερμές ευχαριστίες στον Γιώργο Νανούρη για την παραχώρηση και άδεια χρήσης αποσπάσματος του κειμένου Λαβ απο την παράσταση Γκρης Ελεβεν 

(Ήχος ανάρτησης: Maria Mena-I was made for loving you  )

Για τις γιορτές...

στέλνω με πολύ αγάπη σε όλους

ένα χιονισμένο τοπίο να ονειρευόμαστε

ένα αστέρι να φωτίζει το δρόμο μας

τον Άγιο Βασίλη με πολλά δώρα

έναν τάρανδο να τραβάει το έλκηθρο

ένα μάγο να σκορπίσει παντού αστερόσκονη

ένα ρόδι για καλή τύχη

και μας εύχομαι

(΄Ηχος ανάρτησης: The Free Design - Love You )

Simple girls and Katie girls

Κάποιοι άνθρωποι είναι σα τα άλογα.

Δε μπορείς να τους δαμάσεις
δε μπορούν να δαμάσουν εσένα

ή απλά

χρειάζεσαι κάποιον αρκετά "άγριο" για να ταιριάξεις και να τρέξεις μακριά...



(Ήχος ανάρτησης:  Snow Patrol - Fire to the third bar  )

Someone to respect

Καιρό τώρα ένιωθα πως γύρω μου είναι άνθρωποι που απλώς συμπαθώ.

Φυσικά και δε μιλάω για φίλους, τους φίλους μου τους αγαπάω και είναι κομμάτι της οικογένειάς μου.

Μιλάω για αυτούς τους άλλους που γνωρίζεις στον κοινωνικό σου περίγυρο και σε κάνουν να σκέφτεσαι: Ναι, οκ, μια χαρά σε βρίσκω αλλά αυτό. Εκεί. Μέχρι εκεί.

2 μήνες κλεισμένη σε μεγάλο βαθμό μέσα στο σπίτι το μυαλό μου έκανε ένα συναισθηματικό και στοχαστικό ξεσκαρτάρισμα, τη διαδικασία αυτή που αποδομείς τις σχέσεις που έχεις, τις ζυγίζεις, τις αναλύεις και τελικά μένεις με αυτούς που πραγματικά σε συναρπάζουν. Σε μια τέτοια διαδικασία όλα μαγικά και ήρεμα παίρνουν τη θέση που τους πρέπει και ξαφνικά νιώθεις ελεύθερος απο κάθε απόβαρο που απλώς πιάνει χώρο στη μνήμη και τη συνήθεια.

Και το αποτέλεσμα?

Όλοι να βρίσκουμε ελλειματικό το ισοζύγιο στις προσωπικότητες εκείνες που θαυμάζουμε, που πραγματικά σεβόμαστε και μας εμπνέουν.

Για το Θέατρο των Αλλαγών έμαθα απο τις φίλες μου Μάρω Αγρίτη και Δήμητρα Σύρου (οι ηθοποιοί που παίζουν στην παράσταση "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie"). Ήξερα πως κινητικά θα μου ήταν δύσκολες οι μετακινήσεις λόγω της επέμβασης, όμως ήμουν αποφασισμένη να κάνω κάτι διαφορετικό φέτος, και φυσικά να συνεχίσω τα μαθήματα φωτογραφίας για δεύτερη χρονιά.

Με το Γιώργο Καραμίχο είχα βρεθεί στο παρελθόν σε διάφορες εκδηλώσεις, σε πάρτυ του MEGA, σε παρουσίασεις προγράμμάτων, σε διάφορα εστιατόρια, σε μπαράκια, σε βιβλιοπωλεία, σε θέατρα και πάντα τον κρυφοκοίταζα με την ίδια περιέργεια που κοιτάζεις οποιοδήποτε αναγνωρίσιμο περνάει απο δίπλα σου.Φυσικά και είχα δει διάφορες δουλείες του στην τηλεόραση, κάποιες ταινίες του αλλά ομολογώ ποτέ στο θέατρο.

Το μάθημα του το διάλεξα για έναν και μόνο λόγο, γιατί είναι Σάββατο και δεν ήθελα να φορτώσω άλλο τις καθημερινές.

Στην αρχή τον κοιτούσα με δυσπιστία.

Θα ήταν ακόμα ένας αναγνωρίσιμος ηθοποιός επαναπαυμένος στην εμφάνισή του?

Θα ήταν το μάθημά του αξιοπρεπές ή μόλις είχα πετάξει τα λεφτά μου?

Θα μάθαινα κάτι ή απλώς θα βαριόμουν?

Ο Γιώργος σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή.

Είναι άμεσος, ευγενικός, με άποψη.

Τα μάθημά ξεκινάει κάθε Σάββατο στη 1.

Εμφανίζεται σχεδόν πάντα με τον αγαπημένο του σκύλο, τον Τράμπ.

Είναι χαμογελαστός.

Και επειδή δε του αρέσουν οι φωνές και οι αστυνομεύσεις ξεκινάμε με ασκήσεις αναπνοής και αυτοσυγκέντρωσης. Λόγια απλά και γαλήνια, αυτά που σε βάζουν στη διάθεση να ανοίξεις το μυαλό σου για όσα θα δεκτεί. Δε σου ζητάει να μη τον αμφισβητήσεις, ίσα ίσα που αυτό θέλει, να σκεφτείς και να τον προκαλέσεις.

Στο πρώτο μέρος των μαθημάτων ασχοληθήκαμε με την συλλογική μνήμη.

Τις "συναισθηματικές αποθήκες" που χρειάζεται να δημιουργήσουμε για τις στιγμές εκείνες που θα δημιουργήσουμε συναίσθημα όταν όλα γύρω μας δε μας βοηθούν.

Δύσκολη διαδικασία.

Να αντιμετωπίσεις του δαίμονές σου.

Να ανασύρεις το χαμόγελό σου.

Να βιώσεις μίσος.

Να πλάσεις την ιδανική αγάπη.

Στο δεύτερο μέρος ασχοληθήκαμε με ζωάκια.

Περίεργο ε?  Και όμως!!!!

Κάθε χαρακτήρας, κάθε ήρωας, κάθε ρόλος κρύβει ένα ζωό.

Και όταν ο ηθοποιός το βρεί, στήσει το σώμα του σύμφωνα με αυτό, κάτι μαγικό συμβαίνει.

Η φωνή αλλάζει, η στάση είναι του χαρακτήρα και ακόμα και στα μάτια του θεατή ο πιο νεαρός ηθοποιός αλλάζει ηλικία....

Για εμένα η μεγαλύτερη απόδειξη των όσων διδάσκει είναι η παράσταση Ο Συμβολαιογράφος με την Ηρώ Μανέ σε σκηνοθεσία του. Και το να βλέπεις επι σκηνής την απόλυτη μεταμόρφωση μιας κωμικής ηθοποιού σε δραματική φιγούρα.

Στις ασκήσεις με τα ζώα είδα πόσο δουλεμένη κίνηση έχει, πόσο εύκολα αλλάζει τόνο στην φωνή του και  παίζει με τις προφορές.

Μα δεν είναι μόνο αυτά.

Μας μιλάει για τον καλλιτεχνικό χώρο, για τις συνθήκες εργασίας, για τους κανόνες του "παιχνιδιού".

Όχι δεν έχω καμία φιλοδοξία να γίνω ηθοποιός, εγώ απο χόμπυ πήγα.

Και τα μαθήματα δεν είναι απλώς λόγια όμορφα γραμμένα. Είναι χαρακτήρες που οφείλεις να γνωρίσεις για να τους αποδόσεις σωστά, είναι βιβλία επι βιβλίων που μας δίνει να διαβάσουμε απο την προσωπική του βιβλιοθήκη και άλλα τόσα που μας προτείνει. Ιστορία Τέχνης, ζωγραφική, εγκληματολογία, Ιστορία...

Πάνω απο όλα, κάθε Σάββατο περνάω 2 ώρες με ανθρώπους που ονειρεύονται, ψάχνονται, αναρωτιούνται, σκέφτονται και ο Δάσκαλός μας να μας καθοδηγεί στον μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας, του θεάτρου, των χαρακτήρων και τον πραγματικό κόσμο του καλλιτεχνικού χώρου. Ένας άνθρωπος που σου χαμογελάει πραγματικά, σε ευχαριστεί για την παρουσία σου στο μάθημά του και είναι απίστευτα δοτικός στους μαθητές του.

Πρίν απο 11 εβδιμάδες ξεκίνησα με δυσπιστία ένα ταξίδι στον κόσμο της Υποκριτικής Τέχνης και στάθηκα απο τύχη πολύ τυχερή να έχω ένα δάσκαλο που πραγματικά θαυμάζω και σέβομαι σήμερα...

Τα στοιχεία για την παράσταση "Ο Συμβολαιογράφος" είναι απο ανάρτηση της αγαπημένης Roadartist μαζί με την οποία την είδα. Σε ευχαριστώ πολύ για την παρέα και τις συζητήσεις μας.

Σαφέστατα και υπάρχουν και άλλοι γνωστοί που θαυμάζω μέσα απο τα έργο που έχουν έως σήμερα παρουσιάσει, όμως δε τους έχω γνωρίσει.

(Ήχος ανάρτησης: Maggie Reilly - Moonlight Shadow )

Εσυ που είσαι?

Για όσους έφυγαν κι άφησαν τα σημάδια τους

για όλες τις φορές που έφυγα εγώ

και για τις σκάλες που κατεβήκαμε τρέχοντας αλλά ακόμα βρίσκουμε τον εαυτό μας σε εκείνο το πρώτο σκαλί...

Κάποτε σου είπα θυμωμένη πως απο αυτή τη σχέση μόνο έχασα.
Σου είπα ψέμματα.

Χωρίς εσένα
και χάρη σε εσένα
δε θα είχα βρει το πιο σημαντικό
ΕΜΕΝΑ
και για αυτό πάντα θα σε ευγνωμονώ...

(Φωτογραφίες απο την περιοχή του Μεταξουργείου που τόσο αγαπώ)

(Ήχος ανάρτησης: Θα είμαι εκεί - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας  )

Kiss the rain

Υπέροχη μέρα

οκ, δε περιμένω να με καταλάβει κανείς

αλλά να,

λατρεύω τη βροχή.

Με ξεκουράζει

με χαλαρώνει

με ηρεμεί

ξεπλένει τη λύπη

καθαρίζει το βλέμμα

ανοίγει τον ορίζοντα

ξεπλένει κακές σκέψεις.

Και σε αυτό ακριβώς το σκηνικό βρέθηκα σήμερα

στο Τραμ για Φάληρο

μετά απο το νοσοκομείο

αααα ναι, βγήκε ο γύψος!!!

Με μουσική που ακούω συνεχώς τις τελευταίες μέρες

καλή διάθεση

και το κινητό μου για φωτογραφική μηχανή.

 

   

Σήμερα μετά απο πολλές μέρες είδα την κολλητή μου, τη Μαρία.

Μερικά ποτά στο The Kinky Café

τσιμπολόγημα σε ένα ταβερνάκι

πολύ κουβέντα

και ακόμα περισσότερο γέλιο...

Είναι δυνατόν λοιπόν να μη περάσω ωραία σήμερα???

(Ήχοι ανάρτησης:

Billie Myers - Kiss The Rain

Paramore - Decode

B.o.B feat. Hayley Williams of Paramore - Airplanes

Written in the Stars - Tinie Tempah Ft. Eric Turner )

Καθρέπτη καθρεπτάκι μου....

Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη

ρώτα

καθρέπτη καθρεπτάκι μου

τι πλάσμα είμαι εγώ;

Δεν έχει σημασία αν είσαι άνδρας ή γυναίκα

σημασία έχει τι απάντηση θα πάρεις

Χαμογελάς απο την απάντηση;

Ή μήπως κατσουφιάζεις;

Γιατί αν κατσουφιάζεις τότε ήρθε η ώρα να κάνεις μια αλλαγή.

Σε εσένα.

Σε εμένα.

Στον κόσμο γύρω σου.

Στον κόσμο μέσα σου.

Σπάσε τα όριά σου.

Καταπάτησε τους κανόνες των πρέπει που σου έμαθαν.

Μάθε να συγχωρείς.

Πες τη συγνώμη που χρωστάς.

Δέξου τη συγνώμη που σου χαρίζεται.

Γίνε ο εαυτός σου.

Αφέσου.

Αγάπησες αρκετά;

Σε αγάπησαν;

Είναι δύσκολη η αγάπη

αλλά αξίζει

Και το λάθος αξίζει

γιατί τα δάκρυα ξεπλένουν την ψυχή.

Αν πιστεύεις πως όλα είναι άσπρο ή μαύρο

αν πραγματικά το πιστεύεις αυτό

τότε έχεις χάσει όλα τα ενδιάμεσα χρώματα.

Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία

σε εμένα

σε εσένα

σε ότι κάποτε μοιράστηκες

σε όσα πίστεψες

δε γίνεται να ήταν όλα ψέμα.

Γιατί η ζωή

η δική μου

η δική σου

Η ζωή είναι θέμα επιλογής...

(Ήχος ανάρτησης: Αλλά τα βράδυα... - Παπακωνσταντίνου, Μιχαλακόπουλος  )

Φτάνει πια... Αρκετά!!!

Είμαι τόσο τραγικά θυμωμένη
τόσο πολύ

Τον μισώ τον Οκτώβριο
και χαίρομαι που επιτέλους φεύγει
στα τσακίδια να πάει
και αν μπορέσει να μη ξανάρθει
εμένα χάρη θα μου κάνει....

Breast cancer awarness month, my ass
και pink ribbon bullshit.

8 Οκτωβρίου θα γινόταν 63 ετών
θα είχε στην αγκαλιά της τον εγγονό της
θα μας μαγείρευε παστίτσιο και εμείς θα γελάσουμε με τις ανύπαρκτες μαγειρικές της ικανότητες
θα κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο ακούγοντας ρεμπέτικα
θα είχα μια ζεστή αγκαλιά
πόσο μου λείπει η ζεστή της αγκαλιά
και το σπίτι θα μύριζε ακόμα  μαμά...

Και να που κοντεύω 35
και έχουν περάσει σχεδόν 6 χρόνια
και κάθε φορά που λέω πως είμαι καλά
πως έμαθα να ζω με αυτό
κάθε φορά
κάθε φορά ομως
θυμάμαι πως ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που την είδε ζωντανή
πως εκείνο το βράδυ για πρώτη φορά την είχα αποχαιρετίσει
και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το χωνέψω...

Και εκεί που λέω επουλώθηκε η πληγή
δε ματώνει πια
τα "ράμματα" έπιασαν
κάτι γίνεται
μια ανεπαίσθητη αιτία
μια χαζή αφορμή
και το αίμα αναβλύζει πάλι
και τα "ράμματα" σπάνε
και η πληγή σε σκίζει απο πόνο.

Οπότε μη μου λέτε εμένα για πρόληψη
η μόνη πρόληψη είναι να μη σου τύχει
μη μου λέτε εμένα για awareness month
το μόνο awareness είναι να τακτοποιήσεις τις υποθέσεις σου όταν σου συμβεί.

Και θα ήθελα για μια και ΜΟΝΟ μια φορά
κάποια αναθεματισμένα "γιατί" να αποκτήσουν ένα "διότι"
γιατί κάτι βράδια σαν το σημερινό νιώθω πως τρελαίνομαι...

(Ήχος ανάρτησης Κώστας Λειβαδάς - Καθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα  και πόσο αγαπούσε αυτό το τραγούδι)

Πριν, 5 και μετά...

Ξεκινάς και το μόνο που θέλεις είναι να το κρατήσεις μέσα σου
δικό σου μονάχα
περπατάς και χαμογελάς
πλάθεις παραμύθια στο μυαλό σου
εικόνες στην καρδιά σου
νιώθεις τα όνειρά σου να ζωντανεύουν


Όταν σιγουρευτείς
το ζείς
ανεβαίνεις στην ταράτσα και το φωνάζεις
τίποτα δε μοιάζει αδύνατο
και εσύ καρδιοχτυπάς
κάθε μέρα
κάθε ώρα
κάθε στιγμή
και όσο χρόνο και αν έχεις με τον άλλο
ποτέ δεν είναι αρκετός....


Υπάρχουν όμως φορές που όσο και να προσπαθείς
όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις σου
όσο και να το θέλεις
ο κύκλος κάποιως πραγμάτων είναι πιο μικρός απο ότι θα ήθελες
ή θα είχες φανταστεί
και ζεις την άρνηση


Όταν δεν αντέχεις άλλο
ξεκινάς το παζάρεμα
υπόσχεσαι τον εαυτό σου
χωρίς να κρατήσεις τίποτα για εσένα
απλώς θέλεις να γυρίσεις στην χαρά που ένιωθες
είσαι έτοιμος να τα ρισκάρεις όλα και ας ξέρεις κάπου μέσα σου πως έχεις χάσει ήδη.


Με τον καιρό περνάς στο θυμό
γιατί ξέρεις πως το παζάρεμα δεν είχε αποτέλεσμα
τότε που θυμάσαι όσα σε πλήγωσαν
ότι σε πρόδωσε
και όλα εκείνα που σε απογοήτευσαν
τίποτα φωτεινό δεν υπάρχει στο μυαλό σου
καμιά φορά νιώθεις να καίγεσαι απο όσα δεν είπες και μέσα σου στοιχειώνουν
και μετανιώνεις για όσα έχεις πεί
που έβαλες τον εαυτό σου στη δοκιμασία τούτη και ο άλλος σε ποδοπάτησε.


Μια μέρα όμως ξυπνάς και το μόνο που έχεις μέσα σου είναι το κενό
εκείνο που σου άφησε ο χωρισμός
το άδειο σπίτι που γυρνάς
και τότε,
τότε περνάς στην κατάθλιψη.
Αυτή τη βαθιά θλίψη που σου ισωπεδώνει κάθε ελπίδα για φως.


Και ένα πρωί
ανοίγεις τα μάτια σου
σηκώνεσαι
μόνο που εκείνη τη μέρα δε ψάχνεις κανένα δίπλα σου
ξέρεις πως είσαι μόνος σου πια
δεν έχεις μια αγκαλιά να σε αγγίξει
η δική σου αγκαλιά είναι άδεια
όμως δε στεναχωριέσαι πια
αυτό είναι η αποδοχή.


Και όταν περάσει καιρός,
όσο χρειάζεται ο καθένας απο εμάς,
τότε προχωράς
περνάς στην απέναντι όχθη του αποχωρισμού
οργανώσεις τη ζωή σου σύμφωνα με τα δικά σου θέλω
είσαι έτοιμος να ζήσεις περιπέτειες ξανά
οι πληγές δε ματώνουν
τα σημάδια σβήνουν
και η θέα απο την απένταντι όχθη αυτής της γέφυρας
είναι φανταστική....


(Ήχος ανάρτησης: Evanescence- The last song I'm wasting on you )

Εσύ? Εγώ?

Graffiti απο το προαύλιο στη Σχολή Αρχιτεκτόνων, ΕΜΠ

(Ήχος ανάρτησης: Asarkos - Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων )

Μια κιβωτός στο... Γκάζι

Πόσο μου αρέσουν οι νύχτες στην Αθήνα
με αγαπημένους φίλους
καλή μουσική
ένα τσιγάρο στο ρυθμό
και μια μπύρα στο χέρι... ή και παραπάνω....

Διάφανος - Γιάννης Χαρούλης

Το στοιχειωμένο σπίτι - Παύλος Παυλίδης 

 
















Ο χαμένος τα παίρνει όλα - Γιάννης Αγγελάκας
Σπουδαίος και τρανός - Γιάννης Αγγελάκας

Και τόσο, μα τόσο, ωραίο να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, στόχους και συνήθειες!

Κυρίως όταν βλέπεις τον εαυτό σου μέσα απο τα δικά τους μάτια και σου αρέσει αυτή η εικόνα....

(Ήχος ανάρτησης: Τώρα αρχίζω και θυμάμαι - Παύλος Παυλίδης )

Morning after

Είναι φορές που ξεκινάς μια πορεία και δε ξέρεις και πολύ που θα σε βγάλει.

Ρισκάρεις λίγο από τον εαυτό σου, ετοιμάζεσαι να συμβιβαστείς χωρίς να είσαι και πολύ σίγουρος για τι ακριβώς συμβιβάζεσαι, αλλά το κάνεις γιατί κάτι μέσα σου είναι σε εκείνη ακριβώς τη φάση που θέλει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα.

Στις συζητήσεις για το που και πως και ποιοι και πότε θα πηγαίναμε διακοπές δεν ήμουν και πολύ σίγουρη για την απόφασή μου να περάσω 5 εβδομάδες γυρνώντας της Ελλάδα με μια σκηνή. Εντάξει το παραδέχομαι, είμαι λίγο πριγκηπέσα και η περσινή μου εμπειρία μόνο καλή δε μπορεί να χαρακτηριστεί. Αλλά είπα ναι, θα το δοκιμάσω και αν δω τα σκούρα, βλέπουμε...

Και να τι είδαμε και πως περάσαμε:

καταγάλανα νερά

μυθικές παραλίες

ξαπλώσαμε στην άμμο

ήπιαμε αγαπημένα ποτά δίπλα στο κύμα

δοκιμάσαμε νοστιμιές

περπατήσαμε σε καινούργια μέρη

είδαμε γλυκές και γαργαλιστικές εικόνες

κρατήσαμε επάνω μας μόνο τα απαραίτητα

είδαμε κατακόκκινες ανατολές

αφήσαμε τον αέρα να αλμυρίσει τα όνειρά μας

χτίσαμε παλάτια στην άμμο

και επιστρέψαμε χαμογελαστοί και μαυρισμένοι

Ρωτήστε τον καθένα τι θέλει για τις καλοκαιρινές του διακοπές και θα ακούσεις λέξεις όπως χαλάρωση, ξεκούραση, ξεφάντωμα, εξερευνήσεις.

Για εμένα είναι η ηρεμία. Εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που κατορθώνεις να απομακρύνεις κάθε ήχος απο τα αυτιά σου και να είσαι μόνο εσύ. Εκείνες τις στιγμές που παρατηρείς όσα γίνονται γύρω σου και αυτόματα ξέρεις πως έχεις κάνει την πιο καλή επιλογή, εκείνες τις στιγμές που είσαι ένα με τον εαυτό σου και τίποτα δε σε απασχολεί πια. Η ηρεμία αυτή δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Υπάρχει μόνο σε στιγμές που φεύγουν πριν καλά καλά τις καταλάβεις. Η μαγεία βρίσκεται να τις νιώσεις όταν συμβαίνουν, να τις αγκαλιάσεις, να τις ζήσεις και τελικά να τις αφήσεις να φύγουν...

ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!!!!!!!!

(Ήχος ανάρτησης Morning After Dark (Featuring Nelly Furtado & SoShy) )