Let me out

Let me out of this hell when you're around

Δίψα

Ξέρεις πότε καταλαβαίνεις πως κάτι έχει τελειώσει;

Όταν κοιτάξεις πίσω και δε βλέπεις τίποτα...
Όταν είπες όσα είχες να πεις και δε περιμένεις να ακούσεις τίποτα...
Όταν γελάς και χωρίς να υπάρχει στη ζωή σου...

Ίσως και να το ήξερα μέσα μου
Ίσως και να το περίμενα
Ίσως ακόμα και να το ήθελα

Δε θα μάθουμε ποτε.....

Σήμερα...

Ένα σαββατοκύριακο που ξεκίνησε σε ένα αυτοκίνητο για Παρνασσό.

Στάση για φαγώσιμα, ποτά, αναψυκτικά κάπου στην Κηφισιά.

Τα ποτά τα είπιαμε στο δρόμο
στον Παρνασσό δε φτάσαμε ποτέ
κάπου στην Εθνική μιλήσαμε για όλα
τον πόνο της απώλειας
την απογοήτευση της αγάπης
την ερημιά των σχέσεων
σχέδια και όνειρα

Ξημερώματα έξω απο τη Λαμία κάναμε αναστροφή
ξέραμε και οι δύο πως δε θέλαμε να πάμε Παρνασσό
δεν είχαμε όρεξη για το χαμό τς υπόλοιπης παρέας

Το τελευταίο μπουκάλι vodka άδειασε στο μπαλκόνι με ανατολή
κοιτάζαμε τη θάλασσα

Σε ρώτησα πολλές φορές γιατί οι άνθρωποι φεύγουν
και πάντα μου έδινες την ίδια απάντηση
Φοβούνται

Δε θέλω να φοβάμαι πια

Βγες έξω
μύρισε τη ζωή
ζήσε τα όνειρά σου
χαμογέλα
και μη ξεχάσεις να αγαπας
μου είπες πριν φύγω.

Σάββατο απόγευμα καφέ στη Γλυφάδα
ο Βασίλης απο Λονδίνο
ο Χάρης μου
ο Κώστας
μάλλον γίναμε ρεζίλι με τόσα γέλια

δε θέλαμε να βγούμε
ταινία στο Χάρη
γέλιο
ποτά στο MyBar
γνωριμίες

περπάτημα με το Χάρη κάπου στου Ψυρρή
αναπολήσεις
φιλία

το μόνο σταθερό στη ζωή μου
οι φιλίες μου

Κυριακή μεσημέρι ακόμα κοιμάμαι
ονειρεύτηκα πως ήσουν δίπλα μου
μα ο κακός μάντης των ονείρων μου 8ύμησε πως δεν υπάρχεις πια

Ξύπνημα
δουλείες στο σπίτι
ακόμα έχω κούτες με πράγματά μου
νομίζω πως κάπου μέσα μου αρνούμαι να τα βάλω εκεί που ήταν τα δικά σου
ίσως και να ελπίζω πως θα γυρίσεις

Λίγο πριν απο τη Λαμία ο Ηλίας μου είπε:
απο όλα τα παιδιά που γνώρισα στο Bath, εσύ ήσουν αυτή που σκεφτόταν συνεχώς
σταμάτα να το κάνεις
δε σε αγάπησε αρκετά για να γυρίσει...

Μπαίνοντας στο σπίτι με έπιασε μελανχολία
εμφάνισα το πρώτο μου film και βγάζει μια μελανχολία είπε ο δάσκαλός μου

Αν οι άνθρωποι φοβούνται γιαυτό και φεύγουν
εγώ αποφάσισα να μείνω στη ζωή μου
να κυνηγήσω τα όνειρά μου
να ανακαλύψω τα ταλέντα μου
να χαμογελώ περισσότερο
να ονειρεύομαι περισσότερο
να φοβάμαι λιγότερο
να είμαι παρούσα
να προσπαθώ

και όταν τα βράδια θυμώνω που έχεις φύγει
να φτιάχνω μια λίστα στο μυαλό μου με τα θετικά σου στοιχεία
και να θυμάμαι πως δε μπορώ να περιμένω να εμφανιστείς στη πόρτα μου ένα βράδυ
γιατί πολύ απλά δε με θέλεις πια....

Could I ?

Θέλω τόσο πολύ να ακούσω τη φωνή σου ξανά.

Σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω
δε το κάνω
τα χέρια παγωμένα αρνούνται να σχηματίσουν τον αριθμό σου
το τηλέφωνο βουβό, όπως και η ζωή μου

Μήπως η λογική επιβάλλεται στο συναίσθημα;

Φοβάμαι τόσο πολύ πως θα αρχίσω να σε ξεχνάω...

Κέρδος - Απώλεια

Γιατί να φεύγουμε είναι πιο εύκολο;
Γιατί δε πολεμάμε για αυτό που έχουμε;
Γιατί γυρίζουμε την πλάτη;

Είναι τόσο δύσκολο να βγούμε απο την προσωπικό μας κυκαιώνα;
Τι μας δένει στο χώμα και δεν απογειωνόμαστε;
Αν ανοίξουμε τα φτερά μας, είμαστε έτοιμοι για την πιθανότητα να πέσουμε;
Μήπως είναι αυτό τελικά που μας κρατάει βιδωμένους στο χώμα;

Δεν πλησιάζουμε τον διπλανό μας γιατί τον φοβόμαστε;
Ή μήπως φοβόμαστε τον εαυτό μας;
Μήπως φοβόμαστε να δείξουμε το μαύρο μας;

Κάποτε πίστευα πως όλα είναι θέμα ισορροπίας, τα βάζεις σε μια ζυγαριά, ζυγίζεις το κέρδος, ζυγίζεις την απώλεια και αποφασίζεις.
Θέλεις να χάσεις λίγο για να κερδίσεις κάτι μεγαλύτερο ή θέλεις μόνο να κερδίζεις.
Δε βρήκα ποτέ την ισορροπία άυτή, οπότε δε βρήκα και την απάντηση...

Όμως, έμαθα το εξής:
οι σχέσεις είναι δύσκολες
οι παράγοντες πολλοί και ευμετάβλητοι
το συναίσθημα δε μπορεί να υπολογιστεί σε μεγέθη
η καρδιά έχει δικούς της κανόνες

Έτσι έμενα μόνη μου
στο δικό μου προσωπικό κυκαιώνα
αντιμετώπισα την απώλεια με ακόμα μεγαλύτερη απομόνωση
έκανα λάθη
δεν υπολόγισα καλά τις συνέπειες
δάκρυσα πολύ και έκλαψα ακόμα περισσότερο

Πήρα όμως μια απόφαση
να είμαι συναισθηματικά διαθέσιμη
να είμαι παρούσα
να προσπαθώ
να δακρύζω συχνά και να κλαίω ακόμα περισσότερο

Γιατί για εκείνη τη στιγμή των δευτερολέπτων που αγγίζεις έναν άνθρωπο
για εκείνο το βλέμμα που σε αναζητάει
για τα όνειρα που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος
για τις φωνές που βάζεις όταν χάνεσαι
για τα όρια που δεν κράτησες
για μια δεύτερη ευκαιρία που δε ξέρεις πως να ζητήσεις

για όλα αυτά αξίζει να είσαι παρών
ακόμα και να είναι ότι πιο οδυνηρό έχεις επιλέξει
όσο και να πονάει
όση προσπάθεια και αν χρειάζεται
όσο και αν απελπίζεσαι

μα η αλήθεια μου είναι αυτή
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να είμαι μόνη μου
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να μη θέλω να σε ξαναδώ
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να προχωρήσω

όμως είναι καλύτερα να έχεις κάποιος δίπλα σου
είναι καλυτερα να μην είσαι μόνος σου
είναι καλύτερα να παλεύεις για κάποιον και με κάποιον
είναι η δική μου ζυγαριά που θα ονειρεύεται μια δεύτερη ευκαιρία

Wasted...

Για όλα αυτά που χάθηκαν

το γιατί δε θα το μάθω ποτέ

ο εγωισμός είναι μεγαλύτερος...

Σήμερα

.. κατηγορήθηκα για όσα γράφω εδώ

δε ξέρω τι να γράψω πια

νιώθω πως ό,τι και να γράψω θα με βάλει πάλι σε μπελάδες

το blog αυτό ξεκίνησε με την παρόρμηση φίλων για να εκφράζω τι νιώθω, πως βιώνω τη κάθε μέρα μου, τι ζώ

η ψυχή μου όμως έγινε όπλο εναντίον μου

σε περίμενα σήμερα
είχα φτιάξει και φαγητό
σκέφτηκα πως θα ερχόσουν μετά τη δουλειά και θα πεινούσες...

δε ήρθες όμως

και έτσι

τελειώσαμε την ιστορία μας όπως την αρχίσαμε, στον κυβερνοχώρο...

είναι τόσο λυπηρό να μη μπορούμε να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, αλήθεια λυπηρό

χτυπάω την πόρτα με δύναμη πίσω μου
κατεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας
βγαίνω στο δρόμο και περπατάω
οδηγώ για ώρες
μυρίζω τα λουλούδια απο ξένους κήπους
σιχτιρίζω εσένα, εμένα, τα ψέμματα, την προδοσία

και εγω θέλω να κοιμηθώ ένα βράδυ χωρίς να μου λείπεις
και εγώ θέλω να σταματήσω να κλαίω
και εγώ θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια άλλη μια φορά και να μου πεις όσα γράφεις

δε μπορώ άλλη δυστυχία μέσα μου
5 χρόνια ζώ με την ερημιά και το φόβο μέσα μου
μαζί σου νόμιζα πως τελείωσαν όλα αυτά
μαζί σου νόμιζα πως υπάρχει ακόμα ελπίδα να είμαι άνθρωπος
μου είπες να ονειρευτώ ξανά
πως με νοιάζεσαι
πως δε θα με πληγώσεις

έφυγες γιατί δεν ένιωθες τίποτα πια...

αυτή σκάλα όμως δεν κατεβαίνει
και εγω είμαι ακόμα πίσω απο την πόρτα με δάκρυα ενώ εσύ αφήνεις τα κλειδία και φεύγεις...

Νύχτες

Υπάρχουν νύχτες που νιώθω πως δεν έχει νόημα να ξημερώσουν...

Είσαι αλλού πια
το έμαθα και αυτό
όπως μαθαίνω και άλλα
δυστυχώς όμως τελευταία στη λίστα.

Σε ένα μήνα φεύγω

φεύγω

δε ξέρω ακόμα αν θα γυρίσω

ίσως να μη γυρίσω

πρέπει να ψάξω να βρω που ανήκω
πρέπει να βρω που ηρεμέι η ψυχή μου
όχι μόνο απο εσένα
αλλα και απο τους δικούς μου εφιάλτες
πρέπει να βρω που ανήκω

Αθήνα...

Ποτέ δε κατάλαβα αν μου αρέσει αυτή τη πόλη
Σκέφτομαι συνεχώς το Εδιμβούργο
εκεί ένιωθα χαρούμενη
ήρεμη
χαλαρή
ελεύθερη

Η Αθήνα όμως είναι η πόλη μου
εδώ μεγάλωσα
εδώ περπάτησα
εδώ αγάπησα πρώτη φορά
εδώ δάκρυσα
εδώ πόνεσα
εδώ αποχαιρέτησα αγαπημένα πρόσωπα

Τώρα όμως νιώθω εγκλωβισμένη στην πόλη μου
η Αθήνα ήταν η πόλη μου

Είσαι επισκέπτης
έτσι νιώθεις
έτσι έλεγες
έτσι λες ακόμα

Σε βρίσκω παντού
σε γωνιές που ήταν δικές μου
σε διαδρομές που έκανα μόνη μου
στα μέρη που σύχναζα εγώ

Είσαι παντού
Σε βλέπω συνεχώς
Είσαι στην πόλη μου

Έτσι δε βγαίνω πια στην πόλη μου
Σταμάτησα να περπατάω στους δρόμους που αγαπάω
Νιώθω συνεχώς πως πρέπει να προσέχω

Έτσι μένω σπίτι
είμαι μόνο στο σπίτι
σταμάτησα να βγαίνω απο το σπίτι

Και εκεί όμως είσαι παντού
Σε βλέπω σε κάθε γωνιά
εκεί που μιλούσαμε
εκεί που ήταν το γραφείο σου
στο κρεββάτι "μας"
στο μπάνιο που κάναμε μαζί

Πνίγομαι

κάθε μέρα πνίγομαι όλο και πιο πολύ

κάθε μέρα σταματάει η καρδία μου όταν μπαίνω στο σπίτι

κάθε μέρα χτυπάει ακανόνιστα η καρδία μου όσο περπατάω στο δρόμο

Αλλάζω διαδρομές
Αλλάζω τις ώρες που μετακινούμαι στο μετρό
Άλλαξα τα μέρη που ψωνίζω

Κάνω αλλαγές στο σπίτι
Έβαψα το δωμάτιο μωβ
Αγόρασα καινούργιες κουρτίνες
Άλλαξα θέσεις στο γραφείο

Μα όταν πάω να πάρω μια κούπα να πιώ χυμό, τότε θυμάμαι πως πήρες ακόμα και την κούπα απο το πλυντήριο πιάτων,
την κούπα που είχες πει πως είναι για εμένα....

Ο έρωτας πεθαίνει
και είναι στις κατάρες του
να μη πεθαίνει ποτέ ταυτόχρονα και στους δυο...

Πάντα ο ένας κουβαλάει τη ντροπή του προδότη
και ο άλλος του προδομένου.

Ποιό είναι πιο βαρύ απο τα δυο
κανείς δε ξέρει....