Δεν θέλω τα τραγούδια που έγραψα....

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. Η μουσική του συνήθως κατηγοριοποιείται στην "έντεχνη μουσική" και συνδυάζει στοιχεία ροκ, λαϊκής και παραδοσιακής ελληνικής μουσικής. Ο ίδιος έχει αναφέρει χαριτολογώντας σε συνέντευξή του ότι δεν είναι καλλιτέχνης έντεχνης μουσικής αφού θεωρεί τον εαυτό του άτεχνο.

Γεννήθηκε στον Τύρναβο του Νομού Λάρισας το 1959. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Α.Π.Θ.. Η πρώτη συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν με τα τραγούδια Λεγεωνάριος και Μαύρος γάτος στον δίσκο Διαίρεση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (πρόκειται για απλή συνωνυμία). Είναι παντρεμένος, έχει δύο παιδιά, και ζεί στη Λάρισα.

Συνεργάζεται με μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς. Στις ηχογραφήσεις, στις παραγωγές και στις συναυλίες του έχουν συμμετάσχει εκτός των άλλων οι Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), Σωκράτης Μάλαμας (φωνή), Μάρθα Φριτζήλα (φωνή), Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Γιώργος Μπαντούκ Αποστολάκης (κιθάρες, πλήκτρα, φυσαρμόνικα), Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα), Δημήτρης Μπασλάμ (κοντραμπάσσο), Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, τζουράς), Φώτης Σιώτας (φωνή, βιολί, πλήκτρα), Παντελής Στόϊκος (τρομπέτα, καβάλ), Φλώρος Φλωρίδης (πνευστά), Κώστας Παρίσης (κιθάρες), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι) , Florian Micuta (πλήκτρα), Ματούλα Ζαμάνη (φωνή).

Τη μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου την άκουγα χρόνια αλλά για πρώτη φορά τον είδα στο 15ο Αντι-Ρατσιστικό Φεστιβάλ το καλοκαίρι που μας πέρασε. Μου άρεσε η αμεσσότητά του και το χαμόγελό του όταν το κοινό ανταποκρινόταν στους στίχους του. Ένα χαμόγελο γλυκό, ίσως και ντροπαλό.

Στις 11 Φεβρουαρίου είχα τη χαρά να τον ξαναδώ στο Fuzz live club με την απίστευτη Ματούλα Ζαμάνη σε μια βραδιά που με βρήκε με καλούς φίλους και ανεπανάληπτη διάθεση.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Όταν χαράζει

Πριν απο λίγο καιρό κυκλοφόρησε και η καινούργια του δουλειά με τίτλο "Ο ελάχιστος εαυτός" και δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποιο τραγούδι μου αρέσει περισσότερο...

1. Loco-Motivo

2. Ελάχιστος εαυτός

3. Ποιος Θα Με Θυμαται

4. San Michele

5. Ανταρκτική

6. Σαν παιδί

7. Του έρωτα και του Θανάτου

8. Ομίχλη

9. Ερώτηση Κρίσεως

10. Σιμούν

11. Φέγγαρος

12. Τα τραγούδια που έγραψα

Καλή ακρόαση λοιπόν!!!!

(Ήχος ανάρτησης: Τα τραγούδια που έγραψα - Θανάσης Παπακωνσταντίνου )

Γκρης Ηλέβεν

Σκηνές της καθημερινής μας ζωής
δοσμένες άλλοτε με χιούμορ
άλλοτε ποιητικά.

Λόγια που λέμε

σκέψεις που κάνουμε
επιθυμίες ανομολόγητες
συναισθήματα

αστείες στιγμές
προβληματισμοί
και παράπονα.

Μια αλλιώτικη παράσταση

σε κείμενα του Γιώργου Νανούρη

τη φωνή της Ανδριάνας Μπάμπαλη

τον Γιώργο Καραμίχο

και 18 εθελοντές δραματικών σχολών.

10 ασύνδετες φαινομενικά λέξεις:

Θέλω (κείμενο που γράφτηκε απο όλη την ομάδα στην πρόβα)

Έχω

Άθενς

Είμαι

Φαντάσου

Είδα

Λαβ (και είμαι σίγουρη πως ο Γιώργος Νανούρης είχε μιλήσει με τους φίλους μου ή παρακολουθούσε τη ζωή μου όταν  έγραφε το κείμενο αυτό
"...και εγώ σου μιλάω και εσύ είσαι με κόσμο
και εγώ σου μιλάω και εσύ είσαι με κόσμο..."
η ιστορία για το τέλος μιας αγάπης που ακόμα αιμοραγεί)

Ον Λάην

Περιμένω (κείμενο του Γιώργου Καραμίχου για το κέντρο της Αθήνας)

Γλέντι

6 τραγούδια:

Ένα αστέριπέφτει πέφτει

Ζητάτε να σας πω

All alone am I

Περιπλανώμενο

Τσιγγάνα

Γλέντα τη ζωή

κάποια όπως τα ξέρουμε και κάποια μαγικά "πειραγμένα".

Στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21.30

για λίγες μόνο παραστάσεις

(Ήχος ανάρτησης: Rapture - Antony & the Johnsons το τραγούδι που συνόδευσε το κείμενο Λαβ και με ισοπέδωσε ολοκληρωτικά)

15ο Αντι-Ρατσιστικό Φεστιβάλ

Το τριήμερο 9 - 11 Ιουλίου 2010 πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Γουδή το 15ο Αντι-Ρατσιστικό Φεστιβάλ.

Ήταν τόσο μαγική η ατμόσφαιρα.

Όλοι μια παρέα.

Ερεθίσματα απο τόσα μέρη του κόσμου που μπορεί να μη πας ποτέ, αλλά είναι τελικά στο διπλανό σπίτι. Η οικογένεια στην παρακάτω γειτονιά, οι άνθρωποι που μιλούν μια άλλη γλώσσα στο λεωφορείο, τα παιδάκια που παίζουν στα προάυλια κάθε ελληνικού σχολείου.
Αυτή η λαχταριστή μυρωδιά στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Οι αφίσες του Φεστιβάλ είναι δανεισμένες απο τη blogger Roadartist και την ανάρτησή της για το  15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Και φυσικά μπορεί να αναρωτηθεί κανείς: μα είναι οι Έλληνες ρατσιστές;

Ναι, είναι. Αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να είναι. 

Μια χώρα που σε παγκόσμιο επίπεδο έχει στην ιστορία της καταγεγραμένα απο τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά ποσοστά, δε μπορεί να είναι. Και δεν εννοώ μόνο τους ανθρώπους που  βρίσκονται σήμερα σε Αμερική, Αυστραλία, Γερμανία αλλά και το περίπου 85% εσωτερικών μεταναστών που για βιοποριστικούς λόγους δεν κατοικούν στο τόπο καταγωγής τους.

Μπορούν οι Έλληνες να είναι ρατσιστές;

Όχι, αλλά είναι. Ίσως αυτή είναι μια σκέψη που οφείλουμε να κρατάμε στο μυαλό μας όταν  απέναντί μας είναι κάποιος λίγο πιο μαύρος, κίτρινος, βλάχος, ξανθός, ψηλός, κοντός, με διαφορετική προφορά  από εμάς...

Η τελευταία μέρα του Φεστιβάλ έκλεισε με τα πιο "δυνατά" μουσικά ονόματα. Και για όσους βρεθήκαμε εκεί, μια μαγική βραδιά!!!

Στάθης Δρογώσης: αγαπημένος φίλος απο το 1997 και η ερώτηση που κάνουμε πάντα ο ένας στον άλλο, Φολέγανδρο πότε θα ξαναπάμε;;;; 

 

     

Videos εμφάνισης:

ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ - Ο ΚΑΝΕΛΟΣ

ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ - ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ

ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ - ΟΜΟΡΦΗ ΖΩΗ

Οι λατρεμένοι Encardia που παρακαλούθώ ευλαβικά τον τελευταίο χρόνο και φυσικά το κέφι που δημιουργείται σε κάθε τους εμφάνιση!!!

    

Videos εμφάνισης:

Encardia 1 

Encardia 2 

Για το τελείωμα της βραδιάς, τι να πει κανείς......

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ένας απο τους ελάχιστους καλλιτέχνες που πραγματικά κάνει το κοινό του να τον αναζητά για ζωντανές εμφανίσεις!!!

ΑΠΛΩΣ ΕΔΩΣΕ ΡΕΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 3 ΤΟ ΠΡΩΙ

      

Video απο την εμφάνιση

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης

(Ήχος ανάρτησης: Αερικό - Θανάσης Παπακωνσταντίνου )

Μηterra

Σε 15 μέρες περίπου ξεκινούν οι πολυπόθητες καλοκαιρινές διακοπές.

Δε ξέρω αν έχει σχέση με το ότι δουλεύω σε πανεπιστήμιο, αλλά απο μαθήτρια ακόμα τέλος χρονιάς ήταν το τέλος του σχολικού και αργότερα ακαδημαϊκού έτους. Μάλλον μου έμεινε απο τότε...

Για την χρονιά που πέρασε τι να πεί κανείς...

Δύσκολη συναισθηματικά

αφόρητη απο φόρτο εργασίας

δυσοίωνη σε κοινωνικό επίπεδο
το οικονομικό, ας μη το θίξουμε καλύτερα!!!

Μια χρονιά που έκλαψα πολύ

απογοητεύτηκα τραγικά

αναθεώρησα τις προτεραιότητες μου
προβληματίστηκα για το μέλλον μου
πήρα βαθιά ανάσα

ξεκίνησα απο την αρχή

και τελικά κατάφερα να χαμογελάσω ξανά.

Πριν φύγω απο την Αθήνα λοιπόν

υπάρχουν μερικά ακόμα πράγματα που έχω να κάνω.

Encardia - Κηποθέατρο Παπάγου - 5 Ιουλίου 2010

μια μουσική παράσταση με τη συμμετοχή του πολυτάλαντου Ηλία Λογοθέτη

ΚΑΙ ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ!!!!!!!!!!!!

Video απο τη βραδιά
(Ήχος ανάρτησης Αγάπη μου Fidella - Encardia & Νίκος Πορτοκάλογλου)

Μια νίκη για την ελευθερία λόγου και έκφρασης

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» είναι προϊόν της συνεργασίας ενός ηθοποιού και μίας δημοσιογράφου (Alan Rickman & KatharineViner). Είναι μοιραίο αυτό το έργο να συνεχίζει στην ίδια ρότα.

Όταν τα λόγια της Rachel «θέλουν» να ακουστούν, βρίσκουν τρόπο να ενώσουν ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες εμφανίζονται ως πολιτικοί αντίπαλοι.

Οι ενδοδημοτικές, αλλά και κάθε είδους πολιτικές αντιπαραθέσεις εξομαλύνονται όταν γίνεται - όπως και έγινε - αποδεκτό από όλους ότι η τέχνη είναι πάνω και πέρα από όλα αυτά.

Η παράσταση θα γίνει κανονικά, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί, την Τετάρτη 7 Ιουλίου, στις 20:30, υπό την αιγίδα της δημοτικής κίνησης «ΗΛΙΟΥ - Πόλις», στο θέατρο του Δημαρχείου Ηλιουπόλεως, το οποίο ευγενώς παραχωρεί ο δήμαρχος κ. Γιάννης Αναγνώστου.

Είσοδος ελεύθερη.

Οι συντελεστές της παράστασης.

Edinburgh Festival interview with Alan Rickman

('Ηχος ανάρτησης: Γιάννης Γιοκαρίνης - Τίποτα δεν είναι απλό  ένα δικό μου αγαπημένο τραγούδι, μιας και που ενώ τίποτα δεν είναι απλό, δε λείπουν ποτέ οι στιγμές χαράς και ανακούφισης...)

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Απαγόρευση της θεατρικής παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

Ο δήμαρχος της Ηλιούπολης Γιάννης Αναγνώστου απαγορεύει την παρουσίαση της παράστασης «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» στο δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης, διότι, όπως ο ίδιος δήλωσε, θεωρεί την κίνηση αυτή «πολιτική κίνηση».

Aντιπρόσωποι πολιτιστικού φορέα της Ηλιούπολης σε συνεργασία με το επίσημο πολιτιστικό κέντρο το δήμου ενδιαφέρθηκαν για το ανέβασμα της παράστασης στο δήμο Ηλιούπολης. Η παράσταση είχε προγραμματιστεί για τις 7 Ιουλίου 2010. Είχαν συμφωνηθεί όλα τα διαδικαστικά, είχαν οριστεί οι ημερομηνίες των τεχνικών προβών και διευθετούνταν τα επιμέρους τεχνικά ζητήματα.

Ο πολιτιστικός φορέας του δήμου έδωσε διορία στο δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο να αναθεωρήσουν τη θέση τους μέχρι την Κυριακή 28 Ιουνίου. Η θέση όμως του δημάρχου δεν έχει αλλάξει.

Ακυρώνει προγραμματισμένη θεατρική παράσταση απαγορεύοντας την φιλοξενία της στο δημοτικό θέατρο. Απαγορεύει την παράσταση "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie", μία παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου που παρουσιάστηκε όλο το χειμώνα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μία παράσταση που πήρε δύο παρατάσεις και που θα συνεχίσει να παρουσιάζεται και για δεύτερη χρονιά.

Video από την παράσταση "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie" 

Rooms to let

Εχθές έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης Rooms to let στην TAF.

 

Μια διαφορετική άποψη για τα ενοικιαζόμενα δωμάτια των καλοκαιρινών μας διακοπων. Σίγουρα όλοι έχουμε απο λίγες εως πολλές ιστορίες φρίκης και γέλιου να διηγηθούμε, εδώ όμως τα πράγματα παρουσιάζονται απο την πιο καλλιτεχνική τους μεριά...

 

Τα ενοικιαζόμενα δωμάτια ανά την επικράτεια φτιαγμένα γρήγορα και στο πόδι ακολούθησαν ασθμαίνοντας το κύμα των τουριστών, Ελλήνων και ξένων, αποτελώντας χωρίς να το θέλουν, λόγω της προχειρότητας και της επινοητικότητάς τους, μνημεία νεοελληνικής λαϊκής τέχνης. Τσιμεντόλιθοι και πλάκες αμιαντοτσιμέντου πρόχειρα σοβαντισμένοι με τσίγκινες οροφές, παράθυρα και πόρτες από την κοντινή κατεδάφιση ή το ερειπωμένο και ακατοίκητο κτίσμα πιο πάνω, ένας σομιές κάτω από το στρώμα της γιαγιάς και νά’ το το κατάλυμα. Στη θέση του εν λόγω καταλύματος 45 – 50 χρόνια μετά στέκεται σήμερα αγέρωχο το σύγχρονο παράπηγμα – πιο αυθαίρετο παρά ποτέ, ένα άσπρο τσιμεντένιο κουτί κολλημένο σε εκατοντάδες άλλα ίδια ή παρόμοια με τα απαραίτητα κλιματιστικά, το πάρκινγκ μπροστά και τις πλαστικές καρέκλες του γύφτου. Ο ήχος της φύσης δίνει τη θέση του σταδιακά σε εξατμίσεις μοτοσυκλετών, νεοελληνικών ασμάτων και beach parties πρόσκαιρης αισθητικής. Με το πέρας του καλοκαιριού τα σύγχρονα αυτά μνημεία παραμένουν βουβά, θλιβερά μνημεία κάποιας βιβλικής καταστροφής περιμένοντας σαν φοίνικες να ξαναζωντανέψουν από τις στάχτες τους το επόμενο καλοκαίρι, περισσότερα και χειρότερα από ποτέ. Δεκαεφτά καλλιτέχνες μετατρέπουν τα έντεκα δωμάτια της αυλής του TAF σε ισάριθμες εγκαταστάσεις που μεταφέρουν τον επισκέπτη στο πρόσφατο παρελθόν της ελληνικής τουριστικής αυτοσχέδιας και πολλές φορές αυθαίρετης «βιοτεχνίας». Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κλιματιστικό μου.

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Ήχος ανάρτησης: Summertime - Janis Joplin )

Σ' άλλα ταξίδια μακρινά

Σήμερα και αύριο στήνουμε την έκθεση από τα μαθήματα φωτογραφίας που έκανα φέτος στον ΠΟΦΠΑ.

Για όποιον ενδιαφέρετε
07 - 13 Ιουνίου στο Παλιό Πανεπιστήμιο
Θόλου 5, Πλάκα
Ώρες λειτουργίας 18:00 - 22:00
(εκτός ημέρας εγκαινίων 07-06 όπου και είναι 20:00 - 23:00)
Είσοδος ελεύθερη

Αυτή είναι η δική μου φωτογραφία

Και αυτό το τραγούδι είναι συνεχώς στο κεφάλι μου...

Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν'αγαπηθώ να λυτρωθώ

Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά.

Έλα πάρε με
σ' άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά

Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά.

Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γελάει

Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος.

(Ήχος ανάρτησης: Έλα πάρε με - Γιάννης Χαρούλης)

Yearning for more than a blue day

Οι μέρες που πέρασαν ήταν τόσο γεμάτες

άνθρωποι

γεγονότα

συναισθήματα.

Ας τα πάρουμε όμως απο την αρχή...

Επίσκεψη στην έκθεση Ecolife στο Γκάζι

Διάλεξη της Εύης Σύρου για τη συναισθηματική νοημοσύνη

και όσα δεν είχα σκεφτεί και καταλάβει πως είναι κομμάτια της έκφρασής μου.

Γνωριμία με ανθρώπους και συζητήσεις.

Μια μικρή χρωματιστή σβούρα στα χέρια μου από το περίπτερο του Αεικίνητον

χειροποίητη, χαρούμενη και τόσο γνώριμη από τα παιδικά μου χρόνια.

Από την παράσταση "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie" άρχισα να γνωρίζω κόσμο και να ασχολούμαι με το θέμα της Γάζας.

Ξέραμε πως τα πλοία αντθρωπιστικής βοήθειας έφυγαν.

Τα γεγονότα όμως μας αιφνιδίασαν όλους

όχι τόσο για τον αποκλεισμό όσο για τη βαρβαρότητά τους.

Ώρες αγωνίας για τους ανθρώπους εκεί

το άγνωστο για εμάς

η βοήθεια που θέλεις να προσφέρεις, όσο μπορείς και όπου

το δύσκολο για εκείνους που το ζούσαν.

Και εγώ είχα χρόνια να πιστέψω και να παθιαστώ με ένα σκοπό τόσο πολύ.

Τραύματα απο την πορεία της Δευτέρας στην Ισραηλινή Πρεσβεία

ράμματα στο δεξί πόδι

εγκαύματα και στα δυο πόδια

σημάδια

πληγές

ευτυχώς από αυτές που ο χρόνος επουλώνει

ελάχιστος ύπνος.

Θυμήθηκα πριν από 2 χρόνια στις πορείες για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο τότε φίλος μου φώναζε να προσέχω, να μένω μακριά από φασαρίες, να μη χτυπήσω ή μπλέξω, να του τηλεφωνήσω με το που θα γύριζα σπίτι.

Το μόνο που σκεφτόμουν όση ώρα ήμουν στο νοσοκομείο ήταν η φωνή του.  Ίσως και χαζό, αλλά αν και δε μιλάμε πια, αργά το βράδυ στο σπίτι η φωνή του ήταν ακόμα στο κεφάλι μου. Του έστειλα ένα e-mail λέγοντας αυτό ακριβώς...

Μέσα σε όλα αυτά και παράλληλα, βρήκα τον εαυτό μου σε μια δύσκολη συναισθηματικά θέση.

Ο Στέλιος, αγαπημένος μου ξάδελφος, έχει διαγνωστεί εδώ και 6 χρόνια με μανιοκατάθλιψη. Η μητέρα του έχει φύγει από τη ζωή το 2004 και το 2009 έχασε και τον μπαμπά του. Μια αδελφή έχει μείνει και με εκείνη δεν έχει καθόλου καλή σχέση.

Δυστυχώς όμως σταμάτησε τα φάρμακά του για ακόμα μια φορά. Μόνο που τώρα έπεσε ακόμα πιο βαθιά στο "πηγάδι" του μυαλού του.

Μας μίλησε για το τέλος. Ένα τέλος που είχε αποφασίσει στο μυαλό του. Έκοψε κάθε επικοινωνία με όλους μας. Ακόμα και με τον μπαμπά μου και ας του έχει αδυναμία. Μέρα με τη μέρα εξαφανιζόταν ακόμα πιο πολύ. Αρνιόταν κάθε βοήθεια και η γιατρός του μας μιλούσε για καταστάσεις "υψηλής επικινδυνότητας". Μόνη λύση ο αναγκαστικός εγκλεισμός...

Τύψεις. Αμφισβήτηση. Ερωτηματικά. Και ανησυχία να μείνει ο πατέρας μου έξω από όλα αυτά για να μην επιβαρυνθεί η υγεία του.

Την Τρίτη βρέθηκα στο αστυνομικό τμήμα να δίνω κατάθεση και μετά στην Εισαγγελία για την εισαγγελική παραγγελία. Με την ξαδέλφη μου μαζί και εγώ να νιώθω πως είμαστε πάλι παιδιά και τρέχαμε στη θάλασσα. Πέμπτη πρωί και η αστυνομία τον πήρε από το σπίτι. Ένα σπίτι που κανείς δεν είχε πάει απο το καλοκαίρι, γεμάτο κουτιά απο φαγητό, πεταμένα ρούχα παντού, στοίβες απο εφημερίδες. Χειροπέδες. Φωνές. Κλάμματα. Βρισιές και τα χείλη του να σχηματίζουν ένα γιατί.

Πώς να εξηγήσεις πως όλα αυτά γίνονται απο αγάπη?

Πώς να καταλάβει πως το μόνο που θέλουμε είναι να του δώσουμε μια ευκαιρία για υγειή ζωή?

Κάναμε το σωστό?

Θα τα καταφέρει?

Υπάρχουν ελπίδες?

Μου φώναξε: "Δε θέλω να σε ξαναδώ ποτέ". Μόνο που αν είναι να είναι εκείνος καλά, το να μη με ξαναδεί ποτέ είναι ένα τίμημα που δέχομαι να πληρώσω. Νομίζω...

Γύρισα σπίτι το βράδυ και νιώθω άδεια.

Πρώτη μέρα που έχω λίγο χρόνο να βάλω ένα ποτήρι κρασί και να μείνω λίγο με τον εαυτό μου.

Να μη κοιτάξω κανένα site για ειδήσεις, καμία εφημερίδα από το εξωτερικό, κανένα ειδησιογραφικό πρακτορείο, να δω τα προσωπικά μου e-mail μετά απο μέρες.

Φυσικά δεν υπάρχει απάντηση από τον πρώην φίλο μου. Τι να μου πεί άλλωστε... Εκείνος με κατηγορεί για τόσα πράγματα και εγώ του απέδωσα ευθύνες με τον πιο σκληρό τρόπο. Η προδοσία για τον καθένας απο εμάς είναι προσωπική υπόθεση και η συγχώρεση έχει δικό της χρονοδιάγραμμα. Απλώς εγώ πήρα ένα μάθημα σκληρής πραγματικότητας που με έβαλε στη διαδικασία να επαναπροσδιορίσω τα πάντα μέσα μου.

Μόνο να κοιμηθώ θέλω τώρα, να ξεκουραστώ, να ονειρευτώ κάτι όμορφο και αύριο να βγάλω τα ράμματα και ίσως να μπορέσω να κάνω και μια βόλτα στη θάλασσα το Σαββατοκύριακο.

Για όλα τα άλλα, θα δείξει ο χρόνος τη δύναμη που έχει ο καθένας μας...

(Ήχος ανάρτησης Man is the baby - Antony & the Johnsons)

Να υψώσουμε του ονείρου μας τη σκάλα

Κόρε Ύδρο
τους έμαθα από μια παλιά φίλη γυρίζοντας Ελλάδα
συνδυάζουν τις αγαπημένες μου μελωδίες
απίστευτους στίχους
το αγαπημένο μου νησί

και τις καλοκαιρινές διακοπές που περνάω στην Κέρκυρα εδώ και χρόνια (τόπος καταγωγής του νονού μου)



Και για πρώτη φορά είδα live τους Electric Litany
μμμμμμμμμμ τι να πω τώρα
γοτθικός ήχος
βαθιά μεταλλική φωνή
μαύρα συναισθήματα
αλλά μου άρεσαν, πολύ



Ήταν μια μουσική βραδιά που χάρηκα πολύ.
Έκλεισε μια κουραστική εβδομάδα και ακόμα και αν δεν ένιωθα τα πόδια μου φεύγοντας απο το Gagarin χαμογελούσα!

Μερικά ακόμα videos απο τη βραδιά
Τα βουνά της Ελλάδας - Κόρε Ύδρο
Πρωινή διερώτηση (για να μη κάθομαι άνεργος) - Κόρε Ύδρο
Το τελευταίο μας καλοκαίρι - Κόρε Ύδρο

(Ήχος ανάρτησης Μη με ρωτάς - Κόρε Ύδρο )

Shining Fire

Η γονιμότητα είναι το κεντρικό θέμα του Beltane. Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε στενή επαφή με τη γη το να έχουν τροφή, καλλιέργειες και κτηνοτροφία ήταν όχι απλώς σημαντικό αλλά θέμα ζωής και θανάτου.

Το Bealtane σηματοδοτούσε τη μέση της πορείας του Ήλιου μεταξύ της ανοιξιάτικης ισημερίας και του καλοκαιρινού ηλιοστασίου. Απο τότε που το Κέλτικο έτος βασίστηκε τόσο στον ηλιακό όσο και τον σεληνιακό κύκλο, είναι πιθανό εορτασμοί να γίνονταν στην πιο κοντινή πανσέληνο του σημείου αυτού.

Μεγάλες φωτιές σηματοδοτούσαν μια εποχή αγνότητας και αλλαγής, προάγγελο ελπίδας και καλής σοδειάς και συνοδευότουσαν από τελετουργίες με σκοπό να προστατεύουν τους ανθρώπους από κάθε κακό. Η ίδια η λεξη Beltane σημαίνει "shining fire."

Ένα απο τα έθιμα του Βeltane, που επέζησε μέχρι και τον 18ο αιώνα, ήταν να μοιράζουν ένα ειδικά φτιαγμένο κέικ και όποιος, άτυχος αρκετά, έπαιρνε το μαυρισμένο κομμάτι ονομαζόταν ‘Beltane Carline’ και οι υπόλοιποι προσποιόντουσαν πως τον πετούν στη φωτιά, καθώς επίσης αναφερόντουσαν στο άτομο αυτό λες και ήταν νεκρό για κάποιο χρονικό διάστημα.

Υπάρχουν βέβαια διάφορες αναφορές αρχαίων πρακτικών.  Πιστεύεται πως το φεστιβάλ ήταν ουσιαστικά ο εορτασμός για τη μετάβαση απο την άνοιξη στο καλοκαίρι. Εορτασμός για τη γονιμότητα που παράλληλα χρησιμοποιείτο για την καύση των χειμωνιάτικων σκεπασμάτων και χαλιών.

Η αναβίωση του Beltane Fire Festival πραγματοποιείται απο το 1988 το βράδυ της 30ης Απριλίου στο  Calton Hill του Εδιμβούργου, όπου και πάνω απο 12.000 επισκέπτες το παρακολουθούν. Μόνη εξαίρεση το 2003 όπου οι περιορισμοί που επέβαλλε το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης ανάγκασε τους διοργανωτές να το πραγματοποιήσουν σε ιδιωτικό χώρο.

Όποιες και αν είναι οι ρίζες του φεστιβάλ, ένα είναι το σίγουρο, είναι όσο μυστηριακό μπορεί να φρανταστεί κανείς. Οι τελετουργίες αναπαράγονται σε μεγάλη ακρίβεια και τα κουστούμια είναι καταπληκτικά. Ο δε ήχος των τυμπάνων είναι απόλυτα μαγευτικός. Ο συμβολισμός των "κόκκινων" ανθρώπων (αναταραχή, χάος, λίμπιντο) και των λευκών γυναικών (τάξη και αγνότητα) δημιουργούν ένα εκπληκτικό θέαμα και η μυσταγωγία της βραδιάς βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη διαμάχη.

( Ήχος ανάρτησης Enchanted - Delerium )

Αδημονώ να δω την πόλη να μας χωράει και τους δυο...

Ο Μπάμπης Στόκας έχει μια φωνή που πάντα με ταξίδευε

μιλούσε μέσα μου

δάκρυζα

γελούσα

αναρωτιόμουν

φοβόμουν

ζαλιζόμουνα με τη φωνή αυτή.

Γεννήθηκε στην Γερμανία. Ήρθε πολύ μικρός στην Ελλάδα όπου έζησε στην Καλαμάτα μέχρι τα 11 χρόνια του. Μεγάλωσε στο Μενίδι και οι παιδικές μνήμες του είναι φορτωμένες από τη στέρηση των ανθρώπων της γειτονιάς και αντίστοιχα φορτισμένες από την ανατρεπτική θέρμη των ίδιων ανθρώπων. Η εφηβική του παρέα με τον Φίλιππο Πλιάτσικα και η γνωριμία τους με το πρόωρα χαμένο Μάνο Ξυδούς οδήγησε το 1990 στην δημιουργία των ΠΥΞ ΛΑΞ.

Το 2004 είναι η τελευταία χρονιά με τους ΠΥΞ ΛΑΞ. Μία μεγάλη περιοδεία πραγματοποιήθηκε σε όλη την Ελλάδα όπου κυριάρχησαν τα έντονα συναισθήματα αλλά και τη μεγάλη αγάπη του κόσμου.

Όσο για εμένα, απο τότε το μουσικό του ταξίδι αποκτά και ενδιαφέρον. Δουλειές προσωπικές, στίγμα ατομικό, διαστήματα απομάκρυνσης απο επιλογή και κάποια όχι και τόσο. Ακούσματα που ο ίδιος πλέον αποφασίζει και εμφανίσεις λίγες και ουσιαστικές.

Από όλες τις συναυλίες των Πυξ Λαξ που έχω πάει, απο όλες τις εμφανίσεις του Μπάμπη Στόκα που έχω δει η καλύτερη ήταν πέρυσι το χειμώνα. Σε ένα μικρό θεατράκι των Εκδόσεων Καστανιώτη, παρουσίαση βιβλίου του Πέτρου Κουμπλή με μόνη παρέα μια κιθάρα και τη δύναμη της φωνής του....

2010 και η τελευταία του δουλειά τιτλοφορείται ΒΟΛΤΑ

1. Απλές κουβέντες
2. Δεν είναι αργά
3. Και έμεινα εδώ
4. Έρασμος
6. Μοναστήρι (Μοναξιά)
7. Συνήθεια
8. Όλα τα ψέματα
9. Ο πότης
10. Αναμονή .
11. Η σιωπή μες στο πηγάδι
12. Στρυχνίνη
13. Βόλτα (Κείμενο - Ερμηνεία Μάνια Παπαδημητρίου)
14. Το πρόσωπό σου
15. Γκέτο οι φίλοι μου
16. Αρχίζει η συναυλία μου

Η ανάρτηση αυτή έγινε επίτηδες τη μέρα ταφής του Μάνου Ξυδούς, έχω ανάγκη τη χρονική συνέχεια. Η έννοια του τέλους ποτέ δε χώρεσε στο μυαλό και τα συναισθήματά μου.

(ήχος ανάρτησης: Βόλτα - Μπάμπης Στόκας)

RIP Μάνο Ξυδούς

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ 1953 - 2010






 Μια ακόμα χαρισματική φιγούρα της ελληνικής μουσικής μας "αποχαιρέτισε"...

Κάνουμε το λάθος και χρησιμοποιούμε τη λέξη αγάπη πάρα πολύ εύκολα
δε σημαίνει όταν θέλω κάποιον τον αγαπώ και πεθαίνω για αυτόν
η αγάπη πάνω από όλα είναι θυσία, έτσι δεν είναι;
Επειδή η θυσία είναι πολύ σκληρή, πάρα πολύ σκληρή,
ας προσπαθήσουμε δυο άλλα πράγματα
σεβασμός και ειλικρίνια...

(Ήχος ανάρτησης Μάνος Ξυδους & Γιάννης Χαρούλης - Αυτή η νύχτα )

Kiss

Μεγάλο Σάββατο και το Star έχει το Όσα παίρνει ο άνεμος.

Πιάσαμε κουβέντα για σκηνές φιλιού απο ταινίες...

"Να κάνουμε λίστα με όσες θυμόμαστε"
και η αναζήτηση ξεκινάει...

Gone with the wind
From here to eternity
Notorious
Casablanca
Cinema Paradiso
Meet Joe Black
The girl next door
Serendipity
The Notebook

Best Kisses

Τα καλύτερα φιλιά είναι αυτά που δώσαμε
αυτά που θυμόμαστε
και κυρίως αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα!!!!

Απίστευτο και όμως αληθινό:
ανταλλαγή απόψεων
συναισθημάτων
διαφωνίες
ομοφωνία
ενημέρωση
υποστήριξη
πέρασα τις 100 αναρτήσεις και σας ευχαριστώ για όσα είπαμε και έχουμε να πούμε!!!!!!!!!!

Ροές της θάλασσας

Βρήκα αυτά τα δυο σήμερα στο YouTube
ψάχναμε για κάτι άλλο με ένα φίλο ηθοποιό
ήθελε μουσική για το καινούγριο του θεατρικό
εγώ όμως βρήκα αυτά τα δυο
κόλλησα

όχι, όχι
είμαι καλά
ηρέμησαν τα ξωτικά μέσα μου
ησύχασε η ανάσα μου

απλώς τα ακούω και με ταξιδεύουν

Δεν γεμίζουν έτσι τα κενά
Μαρια Νεφέλη

Σύμπτωση;;
Σήμερα έχω βάψει τα νύχια μου μωβ και φοράω φαρδύ παντελόνι...

Τον ουρανό αυτό μου έχουν δώσει...

Μου λείπεις ακόμα πιο πολύ τις τελευταίες μέρες.

Άραγε τι να μου έλεγες τώρα;
Θα πονούσα λιγότερο;
Θα μπορούσα να είχα κλάψει στην αγκαλία σου;

Έχω τόσα δάκρυα μέσα μου που δε λένε να βγουν.
Πνίγομαι, το ξέρεις;

Μου λείπεις
γιατί εσύ πάντα με καταλάβαινες με μια σου ματιά.

Νόμιζα πως είχα βρει κάποιον πραγματικά να με αγαπάει.
Αλήθεια τον είχα πιστέψει.
Νόμιζα πως με νοιαζόταν και δε θα μου έκανε κακό.

Έφυγε και αυτός όμως.
Μου είπε ψέμματα.
Πολλά.
Κάθε μέρα ψέμματα μου έλεγε.

Και εγώ;
Τι με ρωτάς;

Εγώ πραγματικά τον αγάπησα.
Αυτό που μου έδειξε αγάπησα.

Έφυγε...

Και σιχάθηκα να ακούω πως είναι για το καλύτερο
πως δε μου ταίριαζει
πως δε μου άξιζε
πως δεν υπήρχε μέλλον.

Το μέλλον μαζί θα το φτιάχναμε.

Με έπεισε να ρίξω όλα μου τα τείχη.
Να μιλάω για το εμείς.
Να μη φοβάμαι το μαζί.

Δε μου είπε ποτέ την αλήθεια.

Τώρα με μισεί κιόλας.
Δε περίμενε ποτέ να του κακιώσω και με μισεί κιόλας.

Γιατί οι άνθρωποι σε πληγώνουν και όταν τους λες σε μισούν κιόλας;

Δε τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.

Μου λείπει η αγκαλιά σου.

Έχω τόσο θυμό ακόμα μέσα μου.

Νίωθω εξουθενωμένη απο τόσο θυμό.


Μπορώ να σου ουρλιάξω ένα μήνυμα;

ΑΝΤΙ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω σήμερα.
Έχω πολλά που θέλω να πω αλλά να... δε τα εχς βάλει ακόμα σε μια τάξη στο μυαλό μου...
Βρήκα αυτό το τραγούδι όμως και με αυτή τη στιγμή με εκφράζει απόλυτα, εξάλλου η Νατάσσα Μποφίλιου είναι μια τραγουδίστρια που θα βρείτε πολλές φορές στις σκέψεις μου