Could I ?

Θέλω τόσο πολύ να ακούσω τη φωνή σου ξανά.

Σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω
δε το κάνω
τα χέρια παγωμένα αρνούνται να σχηματίσουν τον αριθμό σου
το τηλέφωνο βουβό, όπως και η ζωή μου

Μήπως η λογική επιβάλλεται στο συναίσθημα;

Φοβάμαι τόσο πολύ πως θα αρχίσω να σε ξεχνάω...

Κέρδος - Απώλεια

Γιατί να φεύγουμε είναι πιο εύκολο;
Γιατί δε πολεμάμε για αυτό που έχουμε;
Γιατί γυρίζουμε την πλάτη;

Είναι τόσο δύσκολο να βγούμε απο την προσωπικό μας κυκαιώνα;
Τι μας δένει στο χώμα και δεν απογειωνόμαστε;
Αν ανοίξουμε τα φτερά μας, είμαστε έτοιμοι για την πιθανότητα να πέσουμε;
Μήπως είναι αυτό τελικά που μας κρατάει βιδωμένους στο χώμα;

Δεν πλησιάζουμε τον διπλανό μας γιατί τον φοβόμαστε;
Ή μήπως φοβόμαστε τον εαυτό μας;
Μήπως φοβόμαστε να δείξουμε το μαύρο μας;

Κάποτε πίστευα πως όλα είναι θέμα ισορροπίας, τα βάζεις σε μια ζυγαριά, ζυγίζεις το κέρδος, ζυγίζεις την απώλεια και αποφασίζεις.
Θέλεις να χάσεις λίγο για να κερδίσεις κάτι μεγαλύτερο ή θέλεις μόνο να κερδίζεις.
Δε βρήκα ποτέ την ισορροπία άυτή, οπότε δε βρήκα και την απάντηση...

Όμως, έμαθα το εξής:
οι σχέσεις είναι δύσκολες
οι παράγοντες πολλοί και ευμετάβλητοι
το συναίσθημα δε μπορεί να υπολογιστεί σε μεγέθη
η καρδιά έχει δικούς της κανόνες

Έτσι έμενα μόνη μου
στο δικό μου προσωπικό κυκαιώνα
αντιμετώπισα την απώλεια με ακόμα μεγαλύτερη απομόνωση
έκανα λάθη
δεν υπολόγισα καλά τις συνέπειες
δάκρυσα πολύ και έκλαψα ακόμα περισσότερο

Πήρα όμως μια απόφαση
να είμαι συναισθηματικά διαθέσιμη
να είμαι παρούσα
να προσπαθώ
να δακρύζω συχνά και να κλαίω ακόμα περισσότερο

Γιατί για εκείνη τη στιγμή των δευτερολέπτων που αγγίζεις έναν άνθρωπο
για εκείνο το βλέμμα που σε αναζητάει
για τα όνειρα που σε κάνουν να νιώθεις άνθρωπος
για τις φωνές που βάζεις όταν χάνεσαι
για τα όρια που δεν κράτησες
για μια δεύτερη ευκαιρία που δε ξέρεις πως να ζητήσεις

για όλα αυτά αξίζει να είσαι παρών
ακόμα και να είναι ότι πιο οδυνηρό έχεις επιλέξει
όσο και να πονάει
όση προσπάθεια και αν χρειάζεται
όσο και αν απελπίζεσαι

μα η αλήθεια μου είναι αυτή
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να είμαι μόνη μου
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να μη θέλω να σε ξαναδώ
έχω χίλιους διαφορετικούς λόγους να προχωρήσω

όμως είναι καλύτερα να έχεις κάποιος δίπλα σου
είναι καλυτερα να μην είσαι μόνος σου
είναι καλύτερα να παλεύεις για κάποιον και με κάποιον
είναι η δική μου ζυγαριά που θα ονειρεύεται μια δεύτερη ευκαιρία

Wasted...

Για όλα αυτά που χάθηκαν

το γιατί δε θα το μάθω ποτέ

ο εγωισμός είναι μεγαλύτερος...

Σήμερα

.. κατηγορήθηκα για όσα γράφω εδώ

δε ξέρω τι να γράψω πια

νιώθω πως ό,τι και να γράψω θα με βάλει πάλι σε μπελάδες

το blog αυτό ξεκίνησε με την παρόρμηση φίλων για να εκφράζω τι νιώθω, πως βιώνω τη κάθε μέρα μου, τι ζώ

η ψυχή μου όμως έγινε όπλο εναντίον μου

σε περίμενα σήμερα
είχα φτιάξει και φαγητό
σκέφτηκα πως θα ερχόσουν μετά τη δουλειά και θα πεινούσες...

δε ήρθες όμως

και έτσι

τελειώσαμε την ιστορία μας όπως την αρχίσαμε, στον κυβερνοχώρο...

είναι τόσο λυπηρό να μη μπορούμε να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο, αλήθεια λυπηρό

χτυπάω την πόρτα με δύναμη πίσω μου
κατεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας
βγαίνω στο δρόμο και περπατάω
οδηγώ για ώρες
μυρίζω τα λουλούδια απο ξένους κήπους
σιχτιρίζω εσένα, εμένα, τα ψέμματα, την προδοσία

και εγω θέλω να κοιμηθώ ένα βράδυ χωρίς να μου λείπεις
και εγώ θέλω να σταματήσω να κλαίω
και εγώ θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια άλλη μια φορά και να μου πεις όσα γράφεις

δε μπορώ άλλη δυστυχία μέσα μου
5 χρόνια ζώ με την ερημιά και το φόβο μέσα μου
μαζί σου νόμιζα πως τελείωσαν όλα αυτά
μαζί σου νόμιζα πως υπάρχει ακόμα ελπίδα να είμαι άνθρωπος
μου είπες να ονειρευτώ ξανά
πως με νοιάζεσαι
πως δε θα με πληγώσεις

έφυγες γιατί δεν ένιωθες τίποτα πια...

αυτή σκάλα όμως δεν κατεβαίνει
και εγω είμαι ακόμα πίσω απο την πόρτα με δάκρυα ενώ εσύ αφήνεις τα κλειδία και φεύγεις...

Νύχτες

Υπάρχουν νύχτες που νιώθω πως δεν έχει νόημα να ξημερώσουν...

Είσαι αλλού πια
το έμαθα και αυτό
όπως μαθαίνω και άλλα
δυστυχώς όμως τελευταία στη λίστα.

Σε ένα μήνα φεύγω

φεύγω

δε ξέρω ακόμα αν θα γυρίσω

ίσως να μη γυρίσω

πρέπει να ψάξω να βρω που ανήκω
πρέπει να βρω που ηρεμέι η ψυχή μου
όχι μόνο απο εσένα
αλλα και απο τους δικούς μου εφιάλτες
πρέπει να βρω που ανήκω

Αθήνα...

Ποτέ δε κατάλαβα αν μου αρέσει αυτή τη πόλη
Σκέφτομαι συνεχώς το Εδιμβούργο
εκεί ένιωθα χαρούμενη
ήρεμη
χαλαρή
ελεύθερη

Η Αθήνα όμως είναι η πόλη μου
εδώ μεγάλωσα
εδώ περπάτησα
εδώ αγάπησα πρώτη φορά
εδώ δάκρυσα
εδώ πόνεσα
εδώ αποχαιρέτησα αγαπημένα πρόσωπα

Τώρα όμως νιώθω εγκλωβισμένη στην πόλη μου
η Αθήνα ήταν η πόλη μου

Είσαι επισκέπτης
έτσι νιώθεις
έτσι έλεγες
έτσι λες ακόμα

Σε βρίσκω παντού
σε γωνιές που ήταν δικές μου
σε διαδρομές που έκανα μόνη μου
στα μέρη που σύχναζα εγώ

Είσαι παντού
Σε βλέπω συνεχώς
Είσαι στην πόλη μου

Έτσι δε βγαίνω πια στην πόλη μου
Σταμάτησα να περπατάω στους δρόμους που αγαπάω
Νιώθω συνεχώς πως πρέπει να προσέχω

Έτσι μένω σπίτι
είμαι μόνο στο σπίτι
σταμάτησα να βγαίνω απο το σπίτι

Και εκεί όμως είσαι παντού
Σε βλέπω σε κάθε γωνιά
εκεί που μιλούσαμε
εκεί που ήταν το γραφείο σου
στο κρεββάτι "μας"
στο μπάνιο που κάναμε μαζί

Πνίγομαι

κάθε μέρα πνίγομαι όλο και πιο πολύ

κάθε μέρα σταματάει η καρδία μου όταν μπαίνω στο σπίτι

κάθε μέρα χτυπάει ακανόνιστα η καρδία μου όσο περπατάω στο δρόμο

Αλλάζω διαδρομές
Αλλάζω τις ώρες που μετακινούμαι στο μετρό
Άλλαξα τα μέρη που ψωνίζω

Κάνω αλλαγές στο σπίτι
Έβαψα το δωμάτιο μωβ
Αγόρασα καινούργιες κουρτίνες
Άλλαξα θέσεις στο γραφείο

Μα όταν πάω να πάρω μια κούπα να πιώ χυμό, τότε θυμάμαι πως πήρες ακόμα και την κούπα απο το πλυντήριο πιάτων,
την κούπα που είχες πει πως είναι για εμένα....

Ο έρωτας πεθαίνει
και είναι στις κατάρες του
να μη πεθαίνει ποτέ ταυτόχρονα και στους δυο...

Πάντα ο ένας κουβαλάει τη ντροπή του προδότη
και ο άλλος του προδομένου.

Ποιό είναι πιο βαρύ απο τα δυο
κανείς δε ξέρει....

Τώρα...

Τώρα ζω μόνη μου...

Με πονάει ακόμα

Ίσως γιατί μαζί σου νόμιζα πως θα ήμουν τώρα.

Τη Δευτέρα θα κλείναμε ένα χρόνο μαζί...

Μαζί.......

Με πήραν απο το ξενοδοχείο που είχα κλείσει για να δουν αν ισχύει η κράτηση.
Όχι φυσικά.
Τίποτα δεν ισχύει πια.

Όλοι μου λένε να σε ξεχάσω.
Να προχωρήσω μπροστά.
Πως δεν άξιζες.

Κανείς όμως δε σε είχε γνωρίσει.
Έγιναν μαξιλάρι για να ακουμπήσω τα δάκρυα μου.
Έγιναν η αγκαλιά που δε μου δίνεις εσύ.
Έγιναν σκληροί και κάποιοι είπαν πως απλως με εκμεταλλεύτηκες
πως ήθελες απλώς ένα μέρος να μείνεις
πως ήθελες κάποιον να σου πληρώνει τους λογαριασμούς μέχρι να ορθοποδήσεις οικονομικά
πως είχες βρει ήδη σπίτι όταν μου είπες πως φεύγεις.
πως βρήκες κάποια άλλη.

Δε θέλω να πιστέψω τίποτα απο αυτά.

Δε γίνεται ο άνθρωπος που ήξερα εγώ να τα κάνει αυτά.
Δε γίνεται να ήταν τόσο υπολογιστής.
Δε γίνεται να είχε τόσο αψεγάδιαστη μάσκα.
Δε γίνεται να είναι τόσο ψεύτης.

Τι είναι αλήθεια πια?

Τι ζήσαμε αληθινά;

Και εγώ ακόμα αναρωτιέμαι τι ήταν αληθινό....

Αυτό πως να στο πω...

Βρήκες καινούργιο σπίτι έμαθα
Είσαι καλά μαθαίνω
Βγαίνεις
Σε βλέπω εκεί που δε το περιμένω
Χαμογελάς
Είσαι καλά
Χωρίς εμένα

Είμαι στο σπίτι συνεχώς
Δεν μου αρέσει να βγαίνω πια
Περπατάω πολλές ώρες μόνη μου
Χωρίς εσένα

Φαίνεται πως για εσένα το να μην είσαι μαζί μου είναι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί
Είσαι ελευθέρος

Δεν ήξερα πως η αγάπη φυλακίζει τους ανθρώπους...

Ακόμα κοιμάμαι στη "δική" μου πλευρά του κρεββατιού.
Φοβάμαι μη σε ξυπνήσω αν κουνηθώ.
Κάποιες μέρες σε ψάχνω δίπλα μου το πρωί.
Καμιά φορά νιώ8ω πως σε μυρίζω ακόμα στον καναπέ.

Τώρα ξάνά απο την αρχή μόνη μου

Είμαι ακόμα θυμωμένη μαζί σου

Όμως να, η αλήθεια είναι αυτή:

Νιώθω εξουθενωμένη
Η καθημερινότητα στη δουλειά με εξουθενώνει.
Το άδειο σπίτι με εξουθενώνει.
Όσα συμβαίνουν με την υγεία του πατέρα μου με εξουθενώνουν.
Η πόρτα που δε ανοίγει για εσένα με εξουθενώνει.

Μα αυτό που με εξουθενώνει πιο πολύ απο όλα είναι η προσπάθεια που κάνω κάθε μέρα να σε μισώ.

Δεν μπορώ να το κάνω άλλο πια.

Είναι πικρό να πίνεις τα δάκρυα σου....

Τον ουρανό αυτό μου έχουν δώσει...

Μου λείπεις ακόμα πιο πολύ τις τελευταίες μέρες.

Άραγε τι να μου έλεγες τώρα;
Θα πονούσα λιγότερο;
Θα μπορούσα να είχα κλάψει στην αγκαλία σου;

Έχω τόσα δάκρυα μέσα μου που δε λένε να βγουν.
Πνίγομαι, το ξέρεις;

Μου λείπεις
γιατί εσύ πάντα με καταλάβαινες με μια σου ματιά.

Νόμιζα πως είχα βρει κάποιον πραγματικά να με αγαπάει.
Αλήθεια τον είχα πιστέψει.
Νόμιζα πως με νοιαζόταν και δε θα μου έκανε κακό.

Έφυγε και αυτός όμως.
Μου είπε ψέμματα.
Πολλά.
Κάθε μέρα ψέμματα μου έλεγε.

Και εγώ;
Τι με ρωτάς;

Εγώ πραγματικά τον αγάπησα.
Αυτό που μου έδειξε αγάπησα.

Έφυγε...

Και σιχάθηκα να ακούω πως είναι για το καλύτερο
πως δε μου ταίριαζει
πως δε μου άξιζε
πως δεν υπήρχε μέλλον.

Το μέλλον μαζί θα το φτιάχναμε.

Με έπεισε να ρίξω όλα μου τα τείχη.
Να μιλάω για το εμείς.
Να μη φοβάμαι το μαζί.

Δε μου είπε ποτέ την αλήθεια.

Τώρα με μισεί κιόλας.
Δε περίμενε ποτέ να του κακιώσω και με μισεί κιόλας.

Γιατί οι άνθρωποι σε πληγώνουν και όταν τους λες σε μισούν κιόλας;

Δε τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.

Μου λείπει η αγκαλιά σου.

Έχω τόσο θυμό ακόμα μέσα μου.

Νίωθω εξουθενωμένη απο τόσο θυμό.


Μπορώ να σου ουρλιάξω ένα μήνυμα;