Τώρα...

Τώρα ζω μόνη μου...

Με πονάει ακόμα

Ίσως γιατί μαζί σου νόμιζα πως θα ήμουν τώρα.

Τη Δευτέρα θα κλείναμε ένα χρόνο μαζί...

Μαζί.......

Με πήραν απο το ξενοδοχείο που είχα κλείσει για να δουν αν ισχύει η κράτηση.
Όχι φυσικά.
Τίποτα δεν ισχύει πια.

Όλοι μου λένε να σε ξεχάσω.
Να προχωρήσω μπροστά.
Πως δεν άξιζες.

Κανείς όμως δε σε είχε γνωρίσει.
Έγιναν μαξιλάρι για να ακουμπήσω τα δάκρυα μου.
Έγιναν η αγκαλιά που δε μου δίνεις εσύ.
Έγιναν σκληροί και κάποιοι είπαν πως απλως με εκμεταλλεύτηκες
πως ήθελες απλώς ένα μέρος να μείνεις
πως ήθελες κάποιον να σου πληρώνει τους λογαριασμούς μέχρι να ορθοποδήσεις οικονομικά
πως είχες βρει ήδη σπίτι όταν μου είπες πως φεύγεις.
πως βρήκες κάποια άλλη.

Δε θέλω να πιστέψω τίποτα απο αυτά.

Δε γίνεται ο άνθρωπος που ήξερα εγώ να τα κάνει αυτά.
Δε γίνεται να ήταν τόσο υπολογιστής.
Δε γίνεται να είχε τόσο αψεγάδιαστη μάσκα.
Δε γίνεται να είναι τόσο ψεύτης.

Τι είναι αλήθεια πια?

Τι ζήσαμε αληθινά;

Και εγώ ακόμα αναρωτιέμαι τι ήταν αληθινό....

Αυτό πως να στο πω...

Βρήκες καινούργιο σπίτι έμαθα
Είσαι καλά μαθαίνω
Βγαίνεις
Σε βλέπω εκεί που δε το περιμένω
Χαμογελάς
Είσαι καλά
Χωρίς εμένα

Είμαι στο σπίτι συνεχώς
Δεν μου αρέσει να βγαίνω πια
Περπατάω πολλές ώρες μόνη μου
Χωρίς εσένα

Φαίνεται πως για εσένα το να μην είσαι μαζί μου είναι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί
Είσαι ελευθέρος

Δεν ήξερα πως η αγάπη φυλακίζει τους ανθρώπους...

Ακόμα κοιμάμαι στη "δική" μου πλευρά του κρεββατιού.
Φοβάμαι μη σε ξυπνήσω αν κουνηθώ.
Κάποιες μέρες σε ψάχνω δίπλα μου το πρωί.
Καμιά φορά νιώ8ω πως σε μυρίζω ακόμα στον καναπέ.

Τώρα ξάνά απο την αρχή μόνη μου

Είμαι ακόμα θυμωμένη μαζί σου

Όμως να, η αλήθεια είναι αυτή:

Νιώθω εξουθενωμένη
Η καθημερινότητα στη δουλειά με εξουθενώνει.
Το άδειο σπίτι με εξουθενώνει.
Όσα συμβαίνουν με την υγεία του πατέρα μου με εξουθενώνουν.
Η πόρτα που δε ανοίγει για εσένα με εξουθενώνει.

Μα αυτό που με εξουθενώνει πιο πολύ απο όλα είναι η προσπάθεια που κάνω κάθε μέρα να σε μισώ.

Δεν μπορώ να το κάνω άλλο πια.

Είναι πικρό να πίνεις τα δάκρυα σου....

Τον ουρανό αυτό μου έχουν δώσει...

Μου λείπεις ακόμα πιο πολύ τις τελευταίες μέρες.

Άραγε τι να μου έλεγες τώρα;
Θα πονούσα λιγότερο;
Θα μπορούσα να είχα κλάψει στην αγκαλία σου;

Έχω τόσα δάκρυα μέσα μου που δε λένε να βγουν.
Πνίγομαι, το ξέρεις;

Μου λείπεις
γιατί εσύ πάντα με καταλάβαινες με μια σου ματιά.

Νόμιζα πως είχα βρει κάποιον πραγματικά να με αγαπάει.
Αλήθεια τον είχα πιστέψει.
Νόμιζα πως με νοιαζόταν και δε θα μου έκανε κακό.

Έφυγε και αυτός όμως.
Μου είπε ψέμματα.
Πολλά.
Κάθε μέρα ψέμματα μου έλεγε.

Και εγώ;
Τι με ρωτάς;

Εγώ πραγματικά τον αγάπησα.
Αυτό που μου έδειξε αγάπησα.

Έφυγε...

Και σιχάθηκα να ακούω πως είναι για το καλύτερο
πως δε μου ταίριαζει
πως δε μου άξιζε
πως δεν υπήρχε μέλλον.

Το μέλλον μαζί θα το φτιάχναμε.

Με έπεισε να ρίξω όλα μου τα τείχη.
Να μιλάω για το εμείς.
Να μη φοβάμαι το μαζί.

Δε μου είπε ποτέ την αλήθεια.

Τώρα με μισεί κιόλας.
Δε περίμενε ποτέ να του κακιώσω και με μισεί κιόλας.

Γιατί οι άνθρωποι σε πληγώνουν και όταν τους λες σε μισούν κιόλας;

Δε τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους.

Μου λείπει η αγκαλιά σου.

Έχω τόσο θυμό ακόμα μέσα μου.

Νίωθω εξουθενωμένη απο τόσο θυμό.


Μπορώ να σου ουρλιάξω ένα μήνυμα;

Breathe (2 AM)

2 AM and she calls me 'cause I'm still awake,
"Can you help me unravel my latest mistake?,
I don't love him. Winter just wasn't my season"
Yeah we walk through the doors, so accusing their eyes
Like they have any right at all to criticize,
Hypocrites. You're all here for the very same reason

'Cause you can't jump the track, we're like cars on a cable
And life's like an hourglass, glued to the table
No one can find the rewind button, girl.
So cradle your head in your hands
And breathe... just breathe,
Oh breathe, just breathe

May he turned 21 on the base at Fort Bliss
"Just a day" he said down to the flask in his fist,
"Ain't been sober, since maybe October of last year."
Here in town you can tell he's been down for a while,
But, my God, it's so beautiful when the boy smiles,
Wanna hold him. Maybe I'll just sing about it.

Cause you can't jump the track, we're like cars on a cable,
And life's like an hourglass, glued to the table.
No one can find the rewind button, boys,
So cradle your head in your hands,
And breathe... just breathe,
Oh breathe, just breathe

There's a light at each end of this tunnel,
You shout 'cause you're just as far in as you'll ever be out
And these mistakes you've made, you'll just make them again
If you only try turning around.

2 AM and I'm still awake, writing a song
If I get it all down on paper, it's no longer inside of me,
Threatening the life it belongs to
And I feel like I'm naked in front of the crowd
Cause these words are my diary, screaming out loud
And I know that you'll use them, however you want to

But you can't jump the track, we're like cars on a cable,
And life's like an hourglass, glued to the table
No one can find the rewind button now
Sing it if you understand.
and breathe, just breathe
woah breathe, just breathe,
Oh breathe, just breathe,
Oh breathe, just breathe.

33

Είναι λίγο αστείο και χαζό αλλά να, εγω 33 δε νιώθω

20 μπορεί

Καμία φορά και 90,

αλλά 33 με τίποτα

Ένα είναι σίγουρο, ο χρόνος περνάει γρήγορα όταν είσαι χαρούμενος και σέρνεται όταν κάτι κακό συμβαίνει...

Α ρε Einstein με τις θεωρίες σου περί σχετικότητας....

Μια ακόμα μικρή ανάσα

Μικρές κοφτές ανάσες
απο αυτές που απλώς συντηρούν τις βασικές σου λειτουργίες.

Μικρές κοφτές ανάσες
γιατι δεν έχεις δύναμη για κάτι πιο πολύ.

Μικρές κοφτές ανάσες
γιατί μια κανονική
θα ρουφήξει στην εισπνοή ό,τι είναι γύρω σου
και θα διαλύσει τα πάντα στην εκπνοή...

ΚΟΜΜΕΝΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

Είναι περίεργο πως αρχίζουν κάποιες μέρες και πως τελειώνουν τελικά....
Σήμερα ήταν μια ήρεμη μέρα, είχε τις προδιαγραφές για μια ήρεμη μέρα
και ήταν, μέχρι πριν απο λίγο...
Με το φίλο μου ζούμε μια ιδιομόρφη ιστορία.
Φίλοι απο το 1996, συμφοιτητές στο ίδιο πανεπιστήμιο στο Εδιμβούργο.
Χαμένοι για κάποια χρόνια, απο μια παραιξήγηση που ποτέ δεν αφορούσε άμεσα εμάς τους δυο αλλά η θεωρία των χλωρών και των ξερών εφαρμόστηκε πλήρως σε εμάς.
Ξαναβερθήκαμε διαδικτυακό πριν απο 6 μήνες στο facebook, όπως πολλοί άνθρωποι που βρέθηκαν ξανά μαζί.
Εκείνος ακόμα Βρετανία και εγώ πλεόν μόνιμα Ελλάδα.
Το παλεύουμε ακόμα. Προσπαθούμε τουλάχιστον.
Λίγο εκείνος εδώ. Λίγο εγώ εκεί. Λίγο μαζί σε άλλα μέρη της Ευρώπης, ευτυχώς επιλογές υπάρχουν.
Πρίν απο λίγο καιρό αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε και το πραγματικά μαζί. Να δούμε σε πραγματικές συνθήκες αν αυτό που ζούμε υπάρχει σε πραγματικό χρόνο ή αν εμείς το πλάσαμε στην φαντασία μας.
Δυστυχώς όμως, για μια πληθώρα πρακτικών και συναισθηματικών λόγων, είναι εκείνος που καλείται να κάνει την αλλαγή κατοικίας. Να αφήσει μια δουλειά που ξέρει και αγαπά, μια χώρα που τον εκφράζει και να ξεκινήσει απο την αρχή μαζί μου. Στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στο δικό μας σπίτι.
Και εδώ είναι που οι στιγμές έκοψαν τη δική μου ανάσα.

Μια ανάσα στο αν και κατα πόσο θέλει να έρθει.
Θεωρητικά φυσικά και θέλουμε να είμαστε μαζί. Πώς όμως κάποιος αφήνει όσα ξέρει και έχει στρώσει με σκληρή δουλειά μετά απο 13 χρόνια; Όσο και να μη με "συμφέρει" ξέρω πόσο δύσκολος είναι ο επαναπατρισμός, το έχς ζήσει και εγώ. Ακόμα και σήμερα, 8 χρόνια στην Ελλάδα νιώθω ξένη ως ένα βαθμό.
΄Ομως η επιθυμία σου για έναν άνθρωπο δεν είναι αρκετή για να προσπαθήσεις τουλάχιστον;
Ακόμα και αν τα χρήματα πολλά δεν είναι, το ουσιώδες δεν βρίσκεται στο να είσαι δίπλα σε αυτόν που λες πως αγαπάς;

Σήμερα όμως κόπηκε και η πιο μεγάλη ανάσα, αυτή που σε λυγίζει και σε κάνει να φοβάσαι πολύ. Ξέρεις, αυτή που ούτε να δακρύσεις δε μπορείς γιατι δεν έχεις καμία δύναμη μέσα σου πια.
Σήμερα μου ανακοινώθηκε πως δε θέλει να μείνουμε μαζί, ακόμα και αν όλα πάνε κατ΄ευχήν και βρεί δουλειά. Νιώθει πως τόσες αλλαγές είναι πολλές για να τις διαχειριστεί και δε θέλει ουσιαστικά και το βάρος μιας συγκατοίκησης. Όχι στην αρχή τουλάχιστον... Το συζήτησε και με τους φίλους του...

Είναι στιγμές που νιώθω πως τον πιέζω να ζήσει μαζί μου και σαν άβουλο παιδί τον τραβάω απο το χέρι να γυρίσει Ελλάδα.
Είναι στιγμές που νιώθω πως το δικό σου συναίσθημα δεν είναι τόσο δυνατό όσο το δικό μου.
Είναι στιγμές που καταλαβαίνω τις σκέψεις του και θέλω να τον κάνω όσο μπορώ να νιώσει καλύτερα.
Είναι στιγμές όμως που απλώς θέλω να ουρλιάξω πως δεν είναι το ανθρώπινο του πείραμα, έχω και εγώ τα δικά μου θέλω, τα δικά μου όνειρα, τα δικά μου όρια.

Είναι δυνατόν δυο άνθρωποι να δυσκολεύνονται τόσο πολύ να επικοινωνήσουν; Φυσικά και ναι!!!
Είναι τα λόγια μόνο ήχοι; Προφανώς.
Είναι ο φόβος λόγος να χάνουμε όσα αξίζουν στην ζωή; Για κάποιους μάλλον, για εμένα όχι.

5 μέρες πριν τα 33α μου γενέθλεια μαθαίνω πως η αγάπη είναι αναγκαία συνθήκη για να φέρει δυο ανθρώπους μαζί, δεν είναι όμως ικανή να τους κρατήσει...........

1992

Πριν από λίγες μέρες έχασα ένα βιβλιάριο, είχα ραντεβού να περάσω επιτροπή στο ΙΚΑ και έπρεπε να το βρω.
Το βρήκα...
Στη ντουλάπα, κάτω απο κουβέρτες και κουτιά με παπούτσια και μη με ρωτήσετε πως βρέθηκε εκεί, όσο παράξενο και αν φανεί, δεν έχω απαντήσεις για όλα.
Εκεί όμως βρήκα και ένα δερμάτινο φάκελο, απο εκείνους τους μεγάλους που φυλάμε σημαντικά έγγραφα. Κείμενα παλιά, απο το λύκειο.
Δε θυμάμαι πια γιατί τα είχα γράψει, ούτε γα ποιον, τι σκεφτόμουν, πως ένιωθα, αλλά να, με σόκαρε λιγάκι που ένιωθα έτσι στα 16...
Αυτό είναι απο τα πιο αγαπημένα μου και το μόνο που θυμάμαι πως το έγραψα στο λεωφορείο γυρνώντας απο βόλτα στον Εθνικό Κήπο με τις φίλες μου. Τότε που ο Εθνικός Κήπος είχε ακόμα πάπιες και πουλιά σε μεγάλα κλουβιά.

Ξέρω. Το βλέπω σου λέω. Μπορώ να το δω...
Θα ρωτήσεις και αυτή θα σου πει Όχι.
Θα της πει γιατι και αυτή θα σου πει αδιάφορα: Μη ξαναπάρεις τηλέφωνο ρε ΄συ.
Θα γελάσεις και 8α σταθείς για μια στιγμή.
Θα θυμηθείς και θα πείς: Την πουτάνα!
Θα μπείς στον καμπινέ και θα χέσεις.
Θα βρίσεις τη μάνα σου.
Θα πλυθείς και θα φορέσεις το μαύρο το πέτσινο μπουφάν να βγείς.
Θα πεις στον κολλητό: Σήμερα θέλω να γαμηθώ στο ποτό και να πηδήξω κάποια, όποια να'ναι.
Θα γαμηθείς στο ποτό και το τσιγάρο. Θα ξεράσεις...
Μετά θα την αρπάξεις και θα την πηδήξεις, όποια και αν είναι.
Ίσως και να πλακωθείς με κανένα.
Ο Αντρέας θα σε γυρίσει σπίτι.
Θ χωθείς στα σεντόνια και η μάνα σου θα ξαγρυπνήσει στο πλευρό σου να δεί αν είσαι καλά, αν γύρισες χαρακωμένος, αν έχεις αίματα.
Θα σε χαϊδέψει στοργικά και εσύ θα ονειρεύεσαι πως είσαι πάλι 9 και κτίζεις στην άμμο πύργους.
Το πρωί θα ξυπνήσεις με τα νεύρα σου σμπαράλια και τα μινίγγια σου να χτυπάνε.
Το πακέτο άδειο, όπως και οι τσέπες σου...
Λίγες μέρες μετά ο αέρας έφερε ένα φύλλο εφημερίδας στα πόδια μου.
Έλεγε πως πέθανες, είχε και μια φωτογραφία σου.
Υπερβολική δόση είπαν οι γιατροί. Τι ξέρουν αυτοί;
Και εγώ θέλησα να πάω στη γέφυρα, να πέσω το βυθό και να τραγουδήσω τα τραγούδια που λέγαμε μαζί.
Οι φίλοι μας, όταν τους βλέπω, άλλοι κλαίνε και άλλοι δε μιλάνε πια.
Προχθές είδα το Γιώργο. Με έκλεισε στην αγκαλιά του και με ρώτησε που ήθελα να πάω, στη γέφυρα του είπα και εκείνος έβαλε τα κλάμματα.
Μου αγόρασε 2 κούτες τσιγάρα και μου έδωσε λεφτά, όπως κάνουν στους άρρωστους και τους τρελούς.
Α... Ξέχασα να σου πω, τη μέρα που εξαφανίστηκες, ξέχασες στο σπίτι μου τα τσιγάρα σου. Μα εγώ δε τα αγγίζω. Ακόμα και αν είμαι "στεγνή" και οι τσέπες μου είναι άδειες, και έγραψα επάνω "Και αν λείψεις χίλια χρόνια, θα σε περιμένω".
Γιατί έπρεπε να φύγεις; Σε αγαπώ... (05/07/1992)

Δεν είσαι εσύ γι’ αυτά, τι σε φορτώνω;
εσύ, την ησυχία σου…
το βλέμμα σου στα υπογραμμισμένα
να μη χαθεί εκατοστό.
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, σε ευχαριστώ.

Δεν είσαι για μεγάλες περιπέτειες
το σέβομαι…
ένα περίπατο στο κέντρο, το πολύ
καμιά φορά στη θάλασσα, ως εκεί.
Παρ’ όλ’ αυτά
παρ’ όλ’ αυτά, μού είναι αρκετό.

Προσπάθησες να είσαι κάτι άλλο κι ας μην πέτυχε
εγώ είναι σα να γύρισα τον κόσμο,
κι ας μη σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου
κι αν δε σε κούνησα όσο θέλω απ’ τη βολή σου.
Με τα καράβια που με πήγαινες να δω
με τα καράβια που με πήγαινες να δω
ταξίδευα…

Κι ας είδε τη ζωή στην τηλεόραση
κι ας διάβασε τα πάντα στα βιβλία
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
κι ας ήμουν και δεν ήμουνα στο πλάι σου
ταξίδευα…

ΑΝΤΙ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω σήμερα.
Έχω πολλά που θέλω να πω αλλά να... δε τα εχς βάλει ακόμα σε μια τάξη στο μυαλό μου...
Βρήκα αυτό το τραγούδι όμως και με αυτή τη στιγμή με εκφράζει απόλυτα, εξάλλου η Νατάσσα Μποφίλιου είναι μια τραγουδίστρια που θα βρείτε πολλές φορές στις σκέψεις μου